Monika i Marcin Gajdowie, Rodzice w akcji. Jak przekazywać dzieciom wartości.

Edycja Świętego Pawła

Częstochowa 2010 

ISBN: 978-83-7424-810-5

format: 145x205,

stron: 152,

oprawa: miękka

Monika i Marcin Gajdowie napisali ważny moim zdaniem poradnik zatytułowany „Rodzice w akcji. Jak przekazywać dzieciom wartości". Gajdowie wiedzą, o czym piszą. Ona jest pedagogiem ogólnym i specjalnym, on - lekarzem i magistrem nauk o rodzinie. Autorzy są też rodzicami czwórki dzieci. Przez wiele lat zdobywali doświadczenie i uczyli się na błędach. Teraz przekazują swoją wiedzę szerszej rzeszy odbiory.

Lektura odnosi się do rodzin wierzących, chrześcijańskich. W książce rodzice mogą odnaleźć przyczyny najczęstszych problemów z dziećmi oraz rady, co należy zmienić, jak się zachować, jak prawidłowo ukierunkować swoje myślenie, jak przekazać najważniejsze wartości i wiarę. Poprzez podanie przykładów autorzy próbują wytłumaczyć czytelnikowi, na czym polega „abc” postrzegania, jak żyć w rodzinie wielodzietnej, w jaki sposób stawiać granice, jak kontrolować i jak rozmawiać z dzieckiem, jak utrzymać dobrą więź z dzieckiem. Dowiedzieć, się można o swoich błędach. Okazało się, że ja już teraz popełniam ich zbyt wiele: Marysia śpi znami - według autorów od trzeciego miesiąca powinno dziecko spać w swoim pokoju; usypiając Marysię kładę się obok niej i czytamy mnóstwo ksiązek aż do zaśnięcia- wg autorów powinnam nie kłaść się przy dziecku, przeczytać bajeczkę i pożegnać się; najpierw Marysia jest kąpana, a dopiero zjada kolację- wg autorów powinno być odwrotnie; biegam często za nią, aby zjadła - według autorów powinnam dać sobie na spokój i nie dawać jeść do wyznaczonej pory objadowej, nawet jak widzę, że dziecko słania się na nogach.... no cóż, jestem chyba nie zbyt idealnym rodzicem... Z ksiązką wiązałam nadzieje więc zaczęłam ją z ochotą czytać. Już na początku straciłam radość czytania. Może też dlatego, że większość porad odnosi się w pozostałej części ksiązki do nastoletnich dzieci.

W książce odnajdziemy wykresy, tabele, podsumowania, ankiety do samodzielnego wypełnienia, rysunki. W tekście znajdziemy również dla podkreślenia słów odmienne kolory i zastosowane czcionki.
Dla zainteresowanych.

Saverio Gaeta, Andrea Tornielli, Ojciec Pio. Święty czy oszust? Prawda o zakonniku ze stygmatami.

Edycja św. Pawła

rok: 2010

ISBN 978-83-7424-469-5

Format książki: 14,5 x 20,5 cm

stron 272

Wydaje się niemal nieprawdopodobne, że stygmaty świętego Ojca Pio niegdyś były wielokrotnie podważane. A jednak. Nawet na łamach Corriere Della Sera pojawiły się dwa artykuły zatytułowane „Ojciec Pio, kryminalna historia stygmatów” i „Ojciec Pio, wielkie oszustwo”. Stały się one przyczyną licznych debat wokół stygmatów Ojca Pio. Motywem powstania książki stało się oddanie sprawiedliwości faktom, zamiar obalenia tez, które autorzy uznali za zwyczajne błędy interpretacyjne oraz wyjaśnienie pomówień i mylnych oskarżeń wysuwanych pod adresem Ojca Pio. Miała ona również za zadanie przeciwstawienie się informacjom, które ukazały się drukiem w książce Sio Luzzatto.

W książce pisanej przez dziennikarzy zajmujących się historią odnajdziemy szeroko cytowane zeznania świadków i relacje lekarzy, którzy badali rany. Autorzy korzystają także z niepublikowanych dotąd dokumentów przechowywanych w Archiwum Kongregacji Nauki Wiary oraz Kongregacji do spraw Świętych. Wracają do licznych pomówień, wystosowaniu przez kanoników i arcybiskupa Jego Ekscelencję Pasquale Gagliardiego oskarżenia jakoby Ojciec Pio wywoływał stygmaty kwasem azotowym. Twierdzili, że zapach, który unosił się wokół osoby Ojca Pio, nie ma źródeł nadprzyrodzonych, ale pochodzi z buteleczek z zapachami, które ten sprytny zakonnik trzyma ukryte pod łóżkiem. Zapewniali, że cuda i uzdrowienia, są owocem chorej wyobraźni lub też sprytnie zaaranżowanymi sztuczkami. Autorzy przedstawiają nam także innych oszczerców wśród duchowieństwa. Dowiadujemy się o przesłuchaniach Ojca Pio, działalności w tej sprawie Świętego Oficjum, hipotezy lekarzy wysnuwanych, co do prawdziwości stygmatów.

Książka warta przeczytania. Dochodzenia, przesłuchania, świadectwa, różnorakie oskarżenia to wszystko składa się na życie świętego Ojca Pio po tym jak pojawiły się stygmaty. Dwaj włoscy dziennikarze: Saverio Gaeta i Andrea Tornielli prowadzą śledztwo, aby ukazać prawdziwy obraz kapucyna i oczyścić go z fałszywych podejrzeń. Jest to książka o wielkim mistyku XX wieku.

Beate M.Weingardt,DLACZEGO MĘŻCZYŹNI WOLĄ MILCZEĆ a kobiety nie chcą się z tym pogodzić.

Wydawnictwo: Święty Paweł

Oprawa: twarda

ISBN: 978-83-7424-616-3

Stron: 200

Wymiary: 145x205

Książka poruszająca relacje między kobietami a mężczyznami,  problem porozumienia obu płci i wskazująca pewne drogi jak żyć w związkach. Autorka nie odkrywa niczego nowego. Podkreśla jedynie, że różnice między kobietami i mężczyznami istniały, istnieją i istnieć będą. Zauważalne są już w łonie matki i dotyczą nie tylko budowy fizycznej, lecz także struktury mózgu, sposobu myślenia, odczuwania, reagowania i zachowania w sytuacji stresu. Kobiety są wprawdzie fizycznie słabsze od mężczyzn, ale dysponują taką samą inteligencją i są zdolne do takich samych osiągnięć umysłowych jak mężczyźni.

Autorka podając i analizując liczne przykłady wskazuje, że męski sposób myślenia i działania jest skoncentrowany na jednej rzeczy, podczas gdy kobiety badają szersze otoczenie. Mężczyźni nie potrafią rozmawiać o uczuciach, podczas gdy kobiety są zazwyczaj otwarte. To jak kobieta i mężczyzna zachowują się będąc osobami dorosłymi zależne jest od ich wychowania, od miłości rodzicielskiej, relacjach między matką i ojcem. Autorka zwraca uwagę na relacje między kobietą i mężczyzną będących w związkach. Podkreśla, że często życie razem stopniowo staje się życiem obok siebie, dochodzi do wzajemnych zarzutów, konfliktów i cichych dni pełnych urazy. Wskazuje, jak uniknąć tych problemów, krytyczne spojrzeć na siebie, jak rozmawiać z drugą blisko sercu osobą i unikać milczenia oraz jak budować bliskość.

Liczne przykłady oraz piękne cytaty podkreślają wartość tej książki o trudnym byciu razem. Warto!

- Z kolegą mogę przez dwie godziny jeździć po okolicy i nic nie mówić. Ale z moją żoną nie jest to możliwe.

- To, dlaczego nie jeździ pan sam?

- Bo dobrze jest patrzeć razem w tym samym kierunku.

Rozmowa autorki z pewnym mężczyzną

***

Dr Beate M. Weingardt

Psycholog i teolog, napisała pracę doktorską o procesie przebaczania w teorii i praktyce. Zajmuje się wieloma tematami w dziedzinie kształcenia dorosłych, jest doradcą dla osób zranionych emocjonalnie.

STRONA AUTORKI