2 października 2022

Julia Quinn, Magia pocałunku.

 


Magia pocałunku to powieść, gdzie na plan pierwszy z rodzinki Bridgerton wysunęła się Hiacynta. Jest ona ósmą i najmłodszą z rodzeństwa. To szczera, odważna, inteligentna, zadziorna, pełna cennego humoru młoda kobieta, a jej jedną z ulubionych starszych matron - ku zdziwieniu pozostałego rodzeństwa -  jest Lady Danbury. Starsza pani jest zafascynowana Hiacyntą i oczywiście pragnie jej szczęścia. W dodatku ma wnuka, niespokojnego duchem Garetha St. Claira. Przystojny młodzieniec, zyskał co prawda miano hulaki, ale nadal stroni od towarzyskich salonów. Jego matka, brat i babka ze strony ojca już dawno nie żyją, a ojciec go nienawidzi. Ma tylko jedną osobę, która go kocha i którą kocha w zamian – swoją babcię, jedyną Lady Danbury. Tymczasem trwa kolejny sezon prawie dwudziestodwuletniej Hiacynty w Londynie, która uczestniczy we wszelkiego rodzaju przyjęciach i balach, a co wtorek odwiedza lady Danbury. Dwudziestoośmioletni Gareth odwiedzał babcię co środę, ale pewnego wtorku robi wyjątek. Podekscytowany prezentem od szwagierki, wdowy po zmarłym bracie, St. Clair udaje się po radę do babki. Gareth potrzebuje bowiem tłumacza zapisków prababki Izabelli. Szybko okazuje się, że Hiacynta zna włoski na tyle, aby zrozumieć treść. Zapiski są tajemnicze, skrywają wskazówki do rozszyfrowania, a co więcej stają się przyczyną nocnych wypraw Hiacynty i Garetha w niedozwolone miejsce. W ten sposób dla tych dwojga kończy się monotonia, a rozpoczyna się prawdziwa przygoda, nie tylko w sprawach uczuć.


Zabawne są sceny z członkami rodziny Bridgertonów. Zauważalny jest jednak rażący kontrast między życiem Hiacynty, a życiem Garetha St. Claira. Momentami było to wzruszające i bolesne. W tej powieści Julia Quinn znakomicie połączyła elementy poważne z beztroskimi. Prowadzone rozmowy są błyskotliwe i dowcipne, z odrobiną sarkazmu i ironii. To urocza powieść, w której autorka potrafiła zbudować napięcie wokół kilku wątków, nie tylko miłosnego. Do powieści w tym wydaniu dołączone zostało drugie zakończenie. To jedna z lepszych powieści w cyklu.

 



Julia Quinn, Magia pocałunku, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2022, tytuł oryg.: It's in His Kiss, przekład: Katarzyna Krawczyk, cykl: Bridgertonowie, t. 7, oprawa miękka, stron 430.

28 września 2022

Alberto Manguel, Pożegnanie z biblioteką. Elegia z dziesięciorgiem napomknień.


 







Alberto Manguel, Pożegnanie z biblioteką. Elegia z dziesięciorgiem napomknień, przełożył Michał Tabaczyński, wydawnictwo Drzazgi, wydanie 2022, tytuł oryg.: Packing My Library. An Elegy and Ten Digressions, okładka miękka ze skrzydełkami, stron 164. 

17 września 2022

Jane Austen, Perswazje.

 


„Perswazja” to słowo wywodzące się z łaciny oznaczające „doradzanie” lub „nakłanianie”, oznaczające zalecenie wykonania lub niewykonania określonej czynności. Słowo to wraca do rdzenia oznaczającego też „słodki” lub „przyjemny”, bo w przeciwieństwie do "manipulacji" nie wywołuje negatywnych skojarzeń. Taki też tytuł Jane Austen nadała ostatniej swojej powieści, wydanej w 1817 r. już po jej śmierci. Obecnie na rynku wydawniczym pojawiły się kolejne wydania powieści. Jednym z nich jest powieść w przekładzie Pani Katarzyny Krawczyk, która pojawiła się nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka. Przyzwyczajona byłam do przekładu Pani Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej. Okazało się, że powieść w nowym tłumaczeniu zyskała wiele świeżości. Zachęcam więc do zaznajomienia się z powieścią tego wydania.


Z przyjemnością wróciłam do przeżywania emocji wypływających ze znajomości dwudziestosiedmioletniej Anne Elliot, która pod wpływem rodziny osiem lat wcześniej zerwała zaręczyny z młodym, przystojnym, ale wówczas pozbawionym majątku, Fryderykiem Wentworthem. Łagodna Anne zrezygnowała z własnego szczęścia i miłości. Mieszka w Kellynch Hall z ojcem baronetem i złośliwą siostrą Elżbietą. Przez kolejne lata jest wykorzystywana przez rodzinę, traktowana oschle i pogardzana ze względu na swój staropanieński stan. Cicha, skromna, niedoceniana, zawsze pomocna i dobrze oceniająca sytuację, ciągle znajdowała się na uboczu towarzystwa. Wskutek rozrzutnego trybu życia, Elliotowie muszą jednak wydzierżawić posiadłość i przeprowadzić się do Bath. Tymczasem  Kellynch Hall ma wynająć admirał Croft, którego żona jest jedyną siostrą kapitana Wentwortha. Anne obawia się spotkania z odrzuconym ukochanym, korzysta więc z zaproszenia młodszej siostry, Mary, i szybko przenosi się do państwa Musgrove’ów. Wkrótce jednak kapitan Wentworth, który powrócił po latach jako bogaty człowiek, zaczyna często odwiedzać Musgrove’ów...


Jane Austen to jedna z najwybitniejszych powieściopisarek anglojęzycznych, która wspaniale buduje fikcję literacką, subtelnie analizuje warunki społeczne i obyczajowe oraz przedstawia różnorodne formy perswazji praktykowane przez bohaterów. W powieści łatwo można zauważyć pewnego rodzaju dychotomię. Z jednej strony bezpieczna i urokliwa wieś, a z drugiej miasto uzdrowiskowe (Bath) pełne przyjezdnych oraz z jednej strony - despotyczny ojciec, a z drugiej - uległa i posłuszna córka. Główną wartością dla niektórych bohaterów staje się uzyskanie zysku. Liczą się pieniądze, koligacje i prestiż, a nie uczucia i szlachetne wnętrze. W imię tych pierwszych czynników rodzina potrafi przekraczać granice perswazji i wpływać na życie członka rodziny.

Perswazje to więc powieść, w której autorka przedstawia, jak działa perswazja kiedy jest właściwa, a kiedy nie. Ważny jest też jej wpływ na kondycję i zachowanie człowieka oraz na dokonywanie przez niego życiowych wyborów, jaki mają ludzie z otoczenia. Dla mnie powieść jest uniwersalna i ponadczasowa. Zauważam jednak, że za każdym razem, gdy kończę ponowne czytanie tej doskonałej powieści, jest mi smutno. To powaga i estetyka powieści wywiera takie wrażenie. Książka i główni bohaterowie nie są kolorowi ani obdarzeni żywymi temperamentami. Anne nie jest pełna werwy, jest nawet zbyt subtelna, ale nie dla kapitana. Anne i Wentworth mało ze sobą rozmawiają, rozumieją się jednak bez słów. Czytelnik od razu wyczuje owe głębsze uczucie i trwalsze emocje, które ich łączą. Anne Elliot nie jest jedyną postacią w powieściach Austen, która ma wyrozumiałe i wrażliwe serce. Jej odmienność polega jednak na  doskonałej ostrości postrzegania innych i samej siebie, niezwykłym zmyśle obserwacji. Jej nieliczne wypowiadane słowa mają, zresztą tak jak słowa Wentwortha, nadaną wagę. Czytelnik podziela niepokój Anne dotyczący nowych intencji Wentwortha aż do zakończenia powieści. Anne w dodatku jest bardzo podatna na lęk, którego nigdy nie pozwala sobie otwarcie wyrazić. Czytelnik odczuwa to jednak bardzo mocno: żal, tęsknota za odrzuconym życiem i niespełnioną bliskością z ukochanym. Tak jakby Austen sugerowała, że Anne jest kobietą pełną pasji, ale zamkniętą, której serce nadal domaga się spełnienia. Fabuła jest więc intensywna, nacechowana szeroką gamą emocji. Anne i Wentworth podtrzymują wzajemną sympatię przez osiem lat beznadziejnej rozłąki i każde z nich potrafi sobie jeszcze wyobrazić pojednanie. To jest materiał na prawdziwy romans, a nie na ironiczną powieść. Ironia nie jest tu bowiem skierowana ani w stronę Anne, ani Fryderyka. Austen pozostawia ich w ochronnym nawiasie. Tęsknota i świadomość utraconej miłości w tej książce są bardzo odczuwalne. Czytelnik zostaje natomiast przekonany, aby życzyć Anne i Fryderykowi spełnienia i szczęścia. Mam do tej powieści wielką słabość. Jak najbardziej polecam.

 

Jane Austen, Perswazje, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2022, tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk, okładka twarda, stron 312.