Beksiński. Sanok a Opinogóra.

 Sanok, sierpień 2020 r.

Muzeum Historyczne w Sanoku

Opinogóra, październik 2021 r.

Muzeum Romantyzmu w Opinogórze

*zdjęcia z prywatnego archiwum, bez lampy.

** wystawa w MR czynna do końca października. 

Giuseppe Fallica, Niezniszczalni. 2000 lat dziejów cudu nienaruszonych ciał.

na okładce św. Bernadetta (zm. 1879)

 

          Książka Giuseppe Fallica to rodzaj swoistej encyklopedii świętych i błogosławionych, których ciała po śmierci nie uległy rozkładowi. Wiadomo, że w procesie kanonicznym kościół nikogo nie uznaje za błogosławionego, jeśli nie zostanie potwierdzony przynajmniej jeden cud, który nastąpił za wstawiennictwem kandydata na ołtarze. Ta sama zasada obowiązuje w przypadku procesu kanonizacji. Mamy więc do czynienia z rzeczywistością nadprzyrodzoną, zawsze mocno udokumentowaną, gdzie naukowcy nie potrafią znaleźć naturalnego wyjaśnienia. Giuseppe Fallica w przedmowie jasno wyjaśnia, dlaczego katolicka apologetyka ma obowiązek, by głosić rzeczywistość cudów po ich odpowiedniej weryfikacji. W książce autor poddał analizie szczególny rodzaj cudów dotyczący ciał osób, które zmarły w opinii świętości. W niektórych przypadkach zjawiska straciły na aktualności, a niektóre utrzymują się niewytłumaczalnie do dnia dzisiejszego. 

 

 

     Cudownemu niezniszczalnemu ciału prawie zawsze towarzyszą zjawiska niezwykłe i niewytłumaczalne, które jawią się jako kolejny znak bezpośredniej interwencji Boga. Giuseppe Fallica w pierwszej części książki analizuje etapy, mówiące o tym, co dzieje się z każdym ciałem człowieka po śmierci oraz przedstawia naturalną i sztuczną konserwację ciała. 

 

            Następnie autor wymienia zjawiska, które towarzyszą niezniszczalności i dzieli je na dwanaście kategorii. Znaleźć wśród nich można między innymi zapach świętości, który jest bardzo słodki, nadnaturalny, wyczuwalny w okolicach ciała zmarłego, utrzymujący się czasami miesiącami, a nawet latami. Dzieje się tak w przypadkach między innymi: św. Alberto Magno (zm. 1280), pachnącego 200 lat po śmierci; bł. Angelo da Sansepolcro (zm. 1306), bardzo pachnący po 176 latach; św. Teresa d’Avila (zm. 1582), po 330 latach; św. Rita da Cascia (zm. 1447), do dziś pachnąca. Inną cechą jest brak sztywności zwłok, elastyczność i miękkość ciała. Dodatkowo obserwowano płynną krew w ciałach i wyciek określonych płynów (olej roślinny, alkohol, maść, manna, perfumy lub woda). Płyny te mogą powodować cudowne uzdrowienia. Rzadko występuje zachowanie ciepła ciała przez długi okres po śmierci (czcigodna Serafina Boża (zm. 1699)). Autor wymienia również takie cechy jak: racjonalne i świadome gesty wykonywane przez ciała zmarłych; pogodne oblicze i piękny wygląd; porost paznokci, włosów, brody; transwerberacja serca (stygmaty w sercu); pojawienie się cudownych świateł; długotrwała konserwacja ubioru i kwiatów; wyrastanie kwiatów z serca albo ust (nawet po ich obcięciu). Autor tłumaczy każde zjawisko. Giuseppe Fallica opisuje również przypadki ciał świętych, które przez wiele lat były niezniszczalne, a potem przybrały postać naturalnych mumii, ze skórą suchą i ściągniętą. 

 

 

      W drugiej części książki mamy przedstawione sylwetki świętych i błogosławionych, których ciało po śmierci nie uległo rozkładowi i w przypadku których zarejestrowane zostały powyższe nadprzyrodzone zjawiska. W każdym zarysie znajdziemy krótką notatkę biograficzną, okoliczności śmierci oraz odkryte cechy towarzyszące niezniszczalności ciała po śmierci. 

 

     Książka została starannie wydana na kredowym papierze, a w miarę możliwości dodano wizerunki świętych i zachowane relikwie w prześwitującej urnie. Pierwszą część czyta się z wielkim zainteresowaniem, a do drugiej można wielokrotnie zaglądać. 

 

    Pisząc szczerze, wiedziałam jedynie o paru przypadkach zachowanych ciał świętych po śmierci.  Okazuje się jednak, że na przestrzeni wieków były ich setki. To niezwykła i dla mnie ważna książka. 

 

 

 

 

Giuseppe Fallica, Niezniszczalni. 2000 lat dziejów cudu nienaruszonych ciał, wydawnictwo AA, wydanie 2019, tytuł oryg.: Il miracolo dei corpi incorrotti, tłumaczenie, Jacek Partyka, oprawa twarda, stron 430. 

 

 

Joanna Wieliczka-Szarkowa, Święta Urszula Ledóchowska.

       Joanna Wieliczka-Szarkowa w tej niewielkiej książce przybliża postać świętej Urszuli Ledóchowskiej (1865-1922). To Julia Maria urodzona w wielodzietnej rodzinie w Loosdorf koło Wiednia. Była rodzoną siostrą bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, powszechnie nazywanej matką czarnej Afryki, założycielki sióstr klawerianek, beatyfikowanej przez Pawła VI w 1975 roku oraz brata Włodzimierza, przyszłego przełożonego Generalnego Towarzystwa Jezusowego i siostry Ernestyny, kanoniczki. Autorka przedstawia krótko wychowanie w domu rodzinnym pełnym miłości i ciepła. W 1883 r. Julia przybyła wraz z rodziną do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej koło Bochni. Mając 21 lat, wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie przyjmując zakonne imię Urszula.

 

      Autorka przedstawia zakonną i pedagogiczną misję świętej. W 1907 r. siostra Urszula wyjechała do Petersburga, potem była między innymi w Finlandii, Szwecji, Danii. W 1920 r. wróciła do Polski i osiedliła się w Pniewach koło Poznania, gdzie założyła zgromadzenie Sióstr urszulanek Serca Jezusa Konającego zwane urszulankami szarymi. 7 czerwca 1920 r. uzyskała zatwierdzenie zgromadzenia w stolicy apostolskiej. Zmarła 29 maja 1939 r. w Rzymie, kanonizowana 20 czerwca 1983 r, a kanonizowana 18 maja 2003 r. przez św. Jana Pawła II. W 1989 r. jej zachowane od zniszczenia ciało zostało przewiezione z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego.

 

       W książce ujęto fragmenty wyjęte z nauczania św. Urszuli Ledóchowskiej, łaski i cuda za wstawiennictwem świętej, modlitwy oraz kalendarium życia.

Joanna Wieliczka-Szarkowa, Święta Urszula Ledóchowska, wydawnictwo AA, wydanie 2021, oprawa miękka ze skrzydełkami, stron 112.