„Niech cię Pan błogosławi i strzeże.
Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską.
Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem”.
Lb 6, 24.
Co roku sobie losuję. W 2025 r. prowadził mnie Duch Święty. A w tym:
Losowanie patronów: https://www.faustyna.pl/zmbm/patronowie/
„Niech cię Pan błogosławi i strzeże.
Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską.
Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem”.
Lb 6, 24.
Każdy dorosły chrześcijanin zna życie
Chrystusa, ale jak zachęcić do tego dzieci? (Choć to książka nie tylko dla dzieci). Fantastycznym pomysłem jest komiks „Jezus”,
który ukazał się we wspaniałej i bardzo starannej oprawie graficznej nakładem wydawnictwa AA. Za
scenariusz odpowiada Ben Avery. Natomiast ilustracje to efekt współpracy wybitnych
autorów tworzących dla Marvel i DC Comics do których należą: Sergio Cariello,
Richard Bonk, Geof Isherwood, Chris Ivy, Fabricio Guerra, Zach Matheny, Mark
McNabb. Książka jest uznawana za najpełniejszą graficzną adaptację życia
Chrystusa, jaką kiedykolwiek stworzono.
Nic w tym dziwnego, bowiem Ben Avery znakomicie skonstruował historię i przełożył relacje ewangeliczne oraz podał odniesienia do właściwych wersetów Pisma Świętego. Odwołał się do Ewangelii wg św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza i św. Jana. Centralną Osobą wszystkich ksiąg jest Chrystus. Historia Jego życia ukazana została począwszy od jego narodzin w Betlejem, życie w Nazarecie, nauczanie, cuda, mękę, śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. To historia Syna Bożego i Syna Człowieczego, Jego ziemskim pochodzeniu i życiu w ciele.
Zwracam uwagę na grafikę komiksu, która charakteryzuje się w tym wydaniu bogatym
wykorzystaniem kolorów i faktur. Czcionka jest przejrzysta i czytelna, co ucieszy szczególnie tych najmłodszych czytelników, którzy zaczynają dopiero przygodę z czytaniem.
Komiks zaspokoi głód czytania Słowa Bożego. To
świetny sposób, aby zachęcić dzieci do czytania o Jezusie Chrystusie i poznania
Biblii. To komiks dla ludzi wierzących, ale także dla sceptyków i ciągle osób szukających drogi do Boga. Wydaje się być doskonałym prezentem nie tylko pierwszokomunijnym, ale także bożonarodzeniowym.
Książka posiada Imprimatur, czyli jest zgodna z nauką Kościoła. Polecam.
Ben Avery, Sergio Cariello, Jezus,
wydawnictwo AA, wydanie 2023, okładka twarda, stron 320.
Ben Avery jest gawędziarzem. Uwielbia opowiadać historie za pomocą niemal każdego medium: komiksów, powieści, lalek, animacji. Miał zaszczyt pracować z wybitnymi artystami nad projektami komiksowymi. Jego pierwszym wielkim profesjonalnym projektem była współpraca z Georgem R.R. Martinem, autorem Gry o Tron, którego opowieści ze świata Westeros Avery przekształcał w scenariusze powieści graficznych. Współpracował z wydawnictwami Marvel i Zondervan. Zaadaptował księgi Biblii na komiks, dzięki czemu powstała cała wielka seria wydawnicza. Mieszka w Północnej Indianie z żoną i pięciorgiem dzieci.
Sergio Cariello urodził się w
Brazylii. Już w wieku 5 lat wiedział, że chce rysować komiksy. W wieku 11 lat
opublikował swój pierwszy komiks – Frederico, detektyw. W wydawnictwie Marvel
rysował komiksy Daredevil, Conan, Thor, Kapitan Ameryka, Spider-Man, Avengers i
wiele innych. W DC Comics był współautorem komiksów Batman, Superman, Superboy,
Steel, Guy Gardner, Hawkman, Man called X, The Flash, Deathstroke, Wonderwoman,
Green Arrow i innych. Obecnie pracuje nad seriami Lone Ranger i Son of Samson
oraz wieloma komiksami biblijnymi.
[noty o autorach z opisu wydawcy]
Nie będzie to długi tekst, bo pisanie i mówienie o śmierci, dotyka mnie osobiście. Nie potrafię otwierać się publicznie na ten temat. To jest we mnie, w sercu ciągle tkwi za jakimiś drzwiami, w tej złamanej połowie. Każdy przechodzi swój własny proces żałoby. Śmierć osoby bliskiej to trauma, która trwa i trwać będzie. To od nas jednak zależy, czy poddamy się rozpaczy czy ustalimy priorytety, będziemy potrafili docenić dany nam czas i uczynimy nasze życie dzięki zdobytemu doświadczeniu jeszcze wartościowszym, lepszym, głębszym. Piszę to z perspektywy upływu trzech lat. Myślę, że jako osobie wierzącej jest mi łatwiej. Wierzę w świętych obcowanie. Ks. Piotr Śliżewski (założyciel portali www.ewangelizuj.pl i www.gregorianka.pl ) ma rację, kiedy pisze, że pogodzenie się ze śmiercią przychodzi łatwiej dzięki modlitwie.
To książka mądra, wartościowa, która analizuje
doświadczenia ludzi związane ze śmiercią bliskiej osoby, przygotowaniami do
pogrzebu, pogrzeb, kiedy można poczuć się jak w zwolnionym filmie. Porusza
kwestię sądu, nieba, czyśćca i piekła. Pokazuje też jak pomagać duszom tu na
ziemi poprzez praktykowanie modlitw i przede wszystkim jak pomóc sobie. Autor
bardzo ładnie analizuje przywoływane psalmy i nawiązania do innych fragmentów Biblii. Książkę kończy zdanie: „Pamięć
o śmierci uczy nas pokory”.
ks. Piotr Śliżewski, Śmierć. Nowy początek,
Wydawnictwo eSPe, wydanie 2023, s. 166.
Sceptycznie podchodzę do tego typu książek, tym bardziej, że bohater - Jim Woodford - to protestant. Protestantyzm nieco różni się od katolicyzmu, chociaż to przecież chrześcijanie. Autor pisze, że przez jedenaście godzin był w Niebie, spotkał Anioły i Jezusa. Jim Woodford opisuje swoje doświadczenia z wieloma szczegółami. Właściwie można powiedzieć, że jego przekaz jest zgodny z tym wszystkim, co zakłada protestantyzm. Doświadczenie zmieniło radykalnie jego podejście do wiary i w ogóle do życia. Każdy rozdział kończy się czymś w rodzaju podaniem zagadnień do dalszej refleksji nad tym, co czytelnik przeczytał.
/.../ Bezapelacyjnie wierzę w życie wieczne i w obcowanie świętych oraz aniołów. Znacznie bliższe jednak są mi przekazy Fulli Horak, św. Faustyny czy ojca Dolindo Ruotolo. Oczywiście istnieją książki opowiadające o życiu po życiu od strony katolickiej.
Książka być może pomocna będzie osobom, które nie potrafią pogodzić
się, przetworzyć, zrozumieć czym jest śmierć bliskich. Na pewno będzie drogowskazem
w poszukiwaniu sensu i nadziei, co dzieje się z bliskimi po śmierci.
Ocenę zwartości zostawiam czytającym te
słowa.
Jim Woodford, Thom Gardner, Niebo.
Niespodziewana podróż. Moje spotkanie z Bogiem, Aniołami i życiem po życiu,
wydawnictwo AA, wydanie 2023, tytuł oryg.: Heaven, an Unexpected Journey, tłumaczenie:
Magdalena Partyka, oprawa miękka, stron 192.
Śladami biblijnych kobiet. Przewodnik
duchowy to niewielka książka, w której odnaleźć można refleksje związane z kobietami ze Starego Testamentu. Na
kartach książki spotkać można Hagar, Leę, Dinę, Tamar, Mikal, Jael i Rispę.
Nie są to postacie powszechnie znane. Ich życie również nie należało na najszczęśliwszych.
Sama autorka książki wychowała się w niewierzącej petersburskiej rodzinie i dopiero
sama jako siedemnastolatka zaczęła poszukiwać drogi to Boga. Rozważania o
kobietach powstały w czasie, gdy zmagała się z ciężką chorobą. Zmarła w
kwietniu 2022 r.
Autorka przybliża losy biblijne Hagar,
która była egipską niewolnicą prawowitej żony Abrama (Abrahama) Saraj (Sary). Saraj była bezpłodna, a Hagar staje się nałożnicą Abrama. Będąc w ciąży, Hagar
zaczęła odnosić się z pogardą do swojej pani. Po kłótni z Saraj Hagar uciekła
na pustynię. Po narodzinach Izaaka, Hagar wraz z synem zostaje wygnana ponownie
na pustynię. Kolejną kobietą jest Aramejka Lea, starsza siostra Racheli, w
której zakochał się Jakub. Lea z kolei zakochała się w Jakubie, który poślubia
ją dzięki zabiegom rodziny. Otrzymuje jednak także Rachelę. Mimo, że Lea
urodziła Jakubowi dzieci, przez całe życie była niekochana i zabiegała o jego
miłość. Dina to córka Jakuba i Lei, która w Sychem została porwana
i zgwałcona przez syna władcy Chamora, który nosił imię Sychem (jak miasto).
Tamar to synowa Judy, syna Jakuba. Po śmierci dwóch kolejnych mężów (braci),
miała być żoną trzeciego - Szeli. Tymczasem Juda owdowiał, a Tamar domyśliła się,
że Juda nie chce spełnić obowiązku lewiratu. Tamar ucieka się do podstępy, a
gdy Juda dowiaduje się, że jest brzemienna i wpada w gniew, wysyła mu rzeczy,
które zapewniają jej bezpieczeństwo. Mikal to córka Saula, króla Izraela i
pierwsza żona króla Dawida. Uratowała Dawida, gdy Saul chciał go zabić. Jael to
żona Chebera, która zabiła podczas snu dowódcę armii Kananejczyków. Rispa to córka
Ajji i nałożnica króla Saula, która po jego śmierci zostaje nałożnicą dowódcy
wojsk Abnera. Wyniku oskarżeń Abner przechodzi na stronę Dawida. Jej synowie zostali
przez Dawida wydani Gibeonitom, którzy powiesili ich w ramach zadośćuczynienia
za prześladowania doznane za czasów Saula. Śmierć synów Rispy miała zakończyć
trzyletni okres głodu. Rispa do czasu końca suszy strzegła ciał synów przed
dziką zwierzyną.
Niewątpliwie historie pomagają zobaczyć w
świetle Pisma Świętego życiowe sprawy. autorka zwraca uwagę na postawę kobiet, ich cechy charakteru, osobowość. Książkę można przeczytać w jeden wieczór,
albo też rozdzielić czytanie na kilka dni według rozdziałów. W pozycji można odnaleźć reprodukcje ze świata
sztuki. To wartościowa pozycja.
Anna Goldina, Śladami biblijnych kobiet. Przewodnik duchowy,
wydawnictwo AA, wydanie 2023, tłumaczenie: Aniela Czendlik, okładka
miękka, stron 112.
Cokolwiek napiszę o tej książce, czuję, że będzie to za mało. Byłoby też banałem, abym napisała, że jest to niezwykła książka, ponieważ treść wyrasta nawet poza to sformułowanie. Treść jest wierna pierwotnemu wydaniu z 1939 r. Zachowane zostały archaiczne formy oraz niekonsekwentna interpunkcja piszącej. Poprawki dotyczą błędów ortograficznych, literowych lub interpunkcyjnych. Słowo wstępne napisał ks. Tomasz Horak, bratanek Autorki. Warto wspomnieć, że pierwsze wydania sfinansował marszałek Rydz Śmigły.
Stefania Horak (1909-1993)
była Lwowianką. Przez najbliższych nazywana była Stefulą, a potem przez dwa ”l”,
Fullą. Gdy miała zaledwie dziesięć lat na frontach wojennych zginęli jej trzej
bracia. Studiowała filozofię i ukończyła lwowskie konserwatorium, a potem była
nauczycielką muzyki. W młodości straciła jednak wiarę w Boga i to jej stanowisko można
odnaleźć na początku książki, w urywkach z zapisków i brulionów oraz wyjątków z
listów pisanych do Matki Heleny ze Zgromadzenia Sacre Coeur we Lwowie. Podczas II wojny
światowej była łączniczką AK. Wkrótce wraz z siostrą Zofią została aresztowana za
przemycanie Komunii Świętej. Później zostały wywiezione na Syberię, gdzie
przeżyły „piekło na ziemi”, które trwało aż 10 lat. Tam usunięto jej żołądek i
dwunastnicę. Kiedy wróciły do Polski zamieszkały w Zakopanem, a do ich
mieszkania ciągnęły rzesze ludzi. Około 1974 r. Fullę zaczęły nękać wracające ropne
zapalenia nerek, a potem złamała kość udową. Fulla zmarła w Zakopanem w 1993 r., a jej siostra w 1995 r.
W sierpniu 1935 r. Stefania doznała pierwszego
objawienia. Początkowo Fulla Horak nie wiedziała, kto się jej ukazał, ale
niedługo potem okazało się, że była to zmarła w 1865 r. św. Magdalena Zofia Barat,
założycielka zgromadzenia Sacre Coeur. Święta zakonnica odkrywała
przed wizjonerką tajemnice świętości, formując jej sumienie i rozpalając miłość do Najświętszego Serca Pana
Jezusa. Potem „odwiedzali” ją także kardynał Mercier,
święci: Jan Bosko, Teresa od Dzieciątka Jezus, January, Sylwester, Andrzej
Bobola, Jan Vianney, Katarzyna Emmerich, Pierre Giorgio Frassati, Joanna d’Arc,
Stefan, Mikołaj. Stefania dotykała szorstki habit św. Magdaleny Zofii,
widziała, jak święci odsuwają się czy zasłaniają sobą palącą się świecę, słyszała, jak
przejeżdżający za oknem tramwaj zagłuszał ich głos.
 |
| św. Mikołaj |
Św. Magdalena kazała Fulli zapisywać swoje słowa. Stefania odnotowywała też w swoim dzienniku wszystkie pouczenia, które przekazywali jej święci, jak również opisy Nieba, Czyśćca i Piekła, które dzięki łasce Bożej mogła zobaczyć. Fulla Horak opisuje jak wygląda etap śmierci, jak ważna dla dusz częściowych jest nasza modlitwa i dobre uczynki, jak wyglądają Kręgi w Czyśćcu, Niebie i Piekle, przedstawia rolę Aniołów Stróżów i Patronów, czym zajmują się dusze, które są w Niebie. W Piekle im niższy Krąg, tam męka w nim jest straszniejsza i cięższa.
 |
| św. Andrzej Bobola, św. Jan Vianney |
Fulla Horak pisze, że dusza nigdy nie zatraci swej osobowości. Będzie wiedziała zawsze kim była, kim jest, jaka spotkała ją nagroda lub za co cierpi. Świadomość nadal istnieje. Dusze poznają krewnych i znajomych. Fulla Horak jasno pisze, że nie ma reinkarnacji. Dusza nie wraca na ziemię w innym ciele. Dusza zbawiona, o ile Bóg jej na to pozwoli, wie wszystko o duszy żywego. Autorka podkreśla również rolę Świętych w naszym doczesnym życiu i jak ważna jest nasza zgoda na ich działanie. W książce odnaleźć można również zapiski dotyczące odpowiedzi, jakie św. Magdalena dawała na zadawane pytania przez ludzi odwiedzających Fullę. Autorka opisuje problemy większe i mniejsze, ale dla każdego bardzo ważne.
Lektura zajmująca, pouczająca, pocieszająca, zachowująca logiczną poprawność, napisana klarownym i jasnym językiem.
A stanowisko Kościoła? Zacytuję tu fragment rozmowy z ks. Tomaszem Horakiem:
Dlaczego Kościół nigdy oficjalnie na zajął się osobą Fulli ani jej pismami?
źródło: "Echo Katolickie", 11 marca 2020 r.
Fulla Horak, Święta Pani, wydawnictwo AA, wydanie
2020, okładka miękka ze skrzydełkami, stron 336.
Jestem pod ogromnym wrażeniem słowa arcybiskupa Fultona J. Sheena. Już w pierwszym rozdziale zatytułowanym „Frustracja” i w dodatku w pierwszym zdaniu przeczytałam: „Jeśli nie ratuje się dusz, niczego nie da się uratować; nie może być pokoju w świecie, jeżeli nie ma pokoju duszy” (s. 5). To zdanie staje punktem wyjścia do rozważań arcybiskupa dotyczących filozofii lęku, źródeł konfliktów, rachunku sumienia, spowiedzi, wyrzutów sumienia, wybaczenia, nawrócenia. Książka stanowi swoistą chrześcijańską drogę do Boga. To słowa uniwersalne, ponadczasowe, uderzające prostotą przekazu, prawdziwe.
Wojna i inne problemy społeczne są jedynie projekcją konfliktów duchowych wewnątrz poszczególnych osób. Jedynym rozwiązaniem jest życie zgodne z Bożymi drogami, które obejmują dążenie do życia moralnego. Sheen pisze, że współczesna dusza nie stara się już odnaleźć w naturze Boga. Współczesnego człowieka nękają kompleksy, niepokoje i lęki, bowiem jest oddzielony od siebie samego, od swoich bliźnich - ludzi i od Boga. Autorytetem duszy sfrustrowanej jest opinia publiczna. Sheen pisze, że nie ma nic tragiczniejszego dla cywilizacji niż utrata pamięci i tradycji. Za wyalienowaniem duszy z samej siebie, pojawia się kolejno bezprawie. Dusza nie żyje z innymi i odmawia żyć dla innych. Osobista nienawiść staje się nienawiścią wobec innych. Istotą grzechu jest przecież sprzeciw względem woli Bożej. Dusza odseparowuje się od Boga, a przecież tylko pomoc Boża przywraca ludzi rzeczywistości etycznej.
Sheen skrytykował psychiatrów i
psychoanalityków, którzy zaprzeczali istnieniu sumienia, moralności i rozsądku.
W szczególności nie aprobował neofreudyzmu. Sheen uważał, że formuła Freuda nie
jest odpowiedzią. Działania psychoanalityków sprowadzone do twierdzeń: „człowiek
nie jest bytem różnym od zwierząt czy od nich wyższym”, „grzech jest mitem,
religia iluzją, a Bóg wyobrażeniem ojca” (s. 102) przestają być metodą i nauką,
a zaczynają być przesądem. Jednocześnie wyjaśnia, że psychoanaliza nie budzi sporu
dopóki pozostaje ona czystą metodą i nie wprowadza wpływów czy idei przeciwnych
prawdzie.
Jasno wyjaśnione zostały też źródła współczesnego lęku, nerwic, kompleksów, nadwrażliwości i napadów strachu. Dla ludzi współczesnych główne zmartwienia stanowią lęk o zdrowie, posiadanie pieniędzy, prestiż społeczny i seks. Ludzie przestali dbać o swoje dusze. Pokonać lęk nie oznacza wyzbycia się swoich pragnień, ale uporządkowania je w pewnej hierarchii. Pokój duszy przychodzi do tego, kto odczuwa właściwy rodzaj lęku, który odnosi się do szczęścia doskonałego czyli Boga. Arcybiskup analizuje też źródła konfliktów. Nie jest trudno odnaleźć Boga, to raczej my boimy się żeby nas nie znalazł. Nie chcemy być święci, zapieramy grzech, zagłuszamy i lekceważymy sumienie, więc nie jesteśmy szczęśliwi.
Książka jest wciąż aktualna i
pomaga w rozwoju dojrzałości wewnętrznej, odpowiedzialnego zachowania, wskazuje
drogi pracy nad zmianą myślenia i nieakceptowalnych cech charakteru. Arcybiskup
odwołuje się wielokrotnie do Pisma Świętego, filozofów, utworów literackich, psychologów
i psychiatrów. Pomaga czytelnikowi zobaczyć rzeczy w jasny, duchowy i
intelektualny sposób. Sheen czerpie ze swojego bogactwa wiedzy i mądrości
historycznej, psychologicznej, filozoficznej i teologicznej. Odnosi się do
sedna naszej współczesnej nędznej egzystencji, odsłania jej korzenie i ujawnia ponadczasowe prawdy wiary katolickiej jako jedyne prawdziwe antidotum
na wszelkie lęki.
Bardzo polecam wszystkim wierzącym i niewierzącym. To książka do której będę często wracać. Odważcie się odnaleźć w sobie na nowo pokój duszy.
Abp Fulton J. Sheen, Pokój
duszy. Przewodnik duchowy dla poszukujących, wydawnictwo AA, Kraków 2021,
tytuł oryg.: Peace of Soul, tłumaczenie Jacek P. Laskowski, oprawa
twarda z obwolutą, s. 320.
Na rynku wydawniczym ukazało się wznowienie książki zawierającej
medytacje Anthony’ego de Mello (1931-1987), który był hinduskim jezuickim księdzem oraz
psychoterapeutą i jest znany dzięki książkom o duchowości. Nic w tym dziwnego,
że zyskał rozgłos, bowiem w udzielaniu rad jest szczery i konkretny.
W trzydziestu jeden medytacjach de Mello z charakterystyczną zwięzłością pokazuje, że warto przełamać pewnego rodzaju iluzję, bańkę, mur, które przeszkadzają w prawdziwym pojmowaniu i rozumieniu miłości. Fałszywe przekonania definiują bowiem świat człowieka, który nawet nie podejrzewa, że jego postrzeganie wszystkiego jest zniekształcone.
Każdy rozdział zaczyna się krótkim cytatem zaczerpniętym z Biblii. Potem jednak autor na bazie przywoływania konkretnych przykładów z życia, udziela rad dotyczących nadmiernego przywiązania do rzeczy materialnych, niebezpiecznych ambicji, definiowania swojej postawy poprzez posiadanie pieniędzy, rzeczy i kolejnych osiągnięć w karierze zawodowej. Jesteśmy więźniami niekończącej się listy przywiązań i nie potrafimy być sobą. De Mello twierdzi, że miłość rodzi się ze świadomości. Innymi słowy dopiero wtedy, gdy widzimy innych takimi, jakimi są, możemy zacząć naprawdę kochać. Ale nie tylko musimy starać się widzieć innych z jasnością, musimy badać siebie bez nieporozumień. Zadanie nie jest jednak łatwe. De Mello uświadamia, że najbardziej bolesnym aktem jest akt widzenia, zrozumienie jak zostało się zaprogramowanym przez rodziców, kulturę, środowisko, religię. To w tym akcie rodzi się miłość. Należy więc przyjrzeć się wnikliwie i głęboko własnym emocjom, zająć się własnymi przywiązaniami i lękami generowanymi przez te przywiązania. Droga ta prowadzić będzie do wyzwolenia z niewrażliwości, która czyni człowieka głuchym i ślepym na siebie samego i świat. Miłość, podobnie jak wrażliwość, jest albo w pełni, albo jej po prostu nie ma (s. 129).
To książka,
która rzuca wyzwanie do zmian w myśleniu i podejściu do wielu spraw, które być
może przytłaczają. Nie ma tu rozdziału na ludzi wierzących i niewierzących. To raczej swego rodzaju poradnik życia dla wszystkich. Momentami de Mello posuwa się nawet do skrajności, chcąc aby
czytający wyciągnął jak najlepsze wnioski i jak najwięcej z tego toku
medytacji. Prawdopodobnie większość ludzi nie będzie w stanie osiągnąć tego
stanu oświecenia, jaki przyświecał de Mello, biorąc pod uwagę, że wymaga to
wielu wyrzeczeń i przede wszystkim radykalnej zmiany w podejściu do wielu spraw. Świadomość
uzdrawia, przemienia i wywołuje wzrost. De Mello pisze, że życie dla ludzi,
którzy mają uszy, aby słuchać, jest symfonią, jednak człowiek, który naprawdę
słyszy muzykę, jest rzadkością (s. 57).
Jak mają się jednak poglądy Anthony’ego de Mello wobec nauczania Kościoła? Jako osoba wierząca, poszukałam w internecie i ten aspektu problemu. Warto wiedzieć, że w 1998 r. Joseph kardynał Radzinger, wówczas prefekt w Kongregacji Nauki Wiary, a dziś emerytowany papież Benedykt XVI, podpisał dokument przekazujący stanowisko Kościoła wobec książek hinduskiego jezuity. Ojciec Święty Jan Paweł II zatwierdził informacją przyjętą na Zebraniu plenarnym Kongregacji Nauki Wiary, i nakazał jej opublikowanie. Czytamy w nim między innymi, że w licznych fragmentach dzieł de Mello można dostrzec proces stopniowego odchodzenia od istotnych treści wiary chrześcijańskiej. Objawienie dokonane w Chrystusie autor zastępuje intuicyjnym pojmowaniem Boga bez żadnej formy ani obrazów, mówi nawet o Bogu jako czystej pustce. /…/ O. de Mello wyraża szacunek dla Jezusa i podaje się za Jego „ucznia”, ale stawia Go na równi z innymi nauczycielami. Jedyna różnica między Nim a innymi ludźmi polega na tym, że Jezus był „przebudzony” i w pełni wolny, inni natomiast nie. Nie jest uważany za Syna Bożego, a jedynie za tego, kto uczy nas, że wszyscy ludzie są dziećmi Bożymi./…/ W wielu fragmentach stwierdza się, że samo pytanie o los człowieka po śmierci nie ma znaczenia. Powinno go interesować jedynie obecne życie. /…/. Kongregacja Nauki Wiary uznała za konieczne orzec, że przedstawione poglądy Anthony’ego de Mello są niezgodne z wiarą katolicką i mogące wyrządzić poważne szkody.
Anthony de Mello SJ, Wezwanie do
miłości, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2021, tytuł oryg.: Call to Love.
Meditations, przekład: Justyna Grzegorczyk, oprawa twarda, stron 170.
*INFORMACJA W SPRAWIE PISM O. ANTHONY’EGO DE MELLO S.J.
 |
| na okładce św. Bernadetta (zm. 1879) |
Joanna Wieliczka-Szarkowa w tej niewielkiej książce przybliża postać świętej Urszuli Ledóchowskiej (1865-1922). To Julia Maria urodzona w wielodzietnej rodzinie w Loosdorf koło Wiednia. Była rodzoną siostrą bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, powszechnie nazywanej matką czarnej Afryki, założycielki sióstr klawerianek, beatyfikowanej przez Pawła VI w 1975 roku oraz brata Włodzimierza, przyszłego przełożonego Generalnego Towarzystwa Jezusowego i siostry Ernestyny, kanoniczki. Autorka przedstawia krótko wychowanie w domu rodzinnym pełnym miłości i ciepła. W 1883 r. Julia przybyła wraz z rodziną do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej koło Bochni. Mając 21 lat, wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie przyjmując zakonne imię Urszula.
Autorka przedstawia zakonną i pedagogiczną misję świętej. W 1907 r. siostra Urszula wyjechała do Petersburga, potem była między innymi w Finlandii, Szwecji, Danii. W 1920 r. wróciła do Polski i osiedliła się w Pniewach koło Poznania, gdzie założyła zgromadzenie Sióstr urszulanek Serca Jezusa Konającego zwane urszulankami szarymi. 7 czerwca 1920 r. uzyskała zatwierdzenie zgromadzenia w stolicy apostolskiej. Zmarła 29 maja 1939 r. w Rzymie, kanonizowana 20 czerwca 1983 r, a kanonizowana 18 maja 2003 r. przez św. Jana Pawła II. W 1989 r. jej zachowane od zniszczenia ciało zostało przewiezione z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego.
W książce ujęto fragmenty wyjęte z nauczania św. Urszuli Ledóchowskiej, łaski i cuda za wstawiennictwem świętej, modlitwy oraz kalendarium życia.
Joanna Wieliczka-Szarkowa, Święta Urszula Ledóchowska, wydawnictwo AA, wydanie 2021, oprawa miękka ze skrzydełkami, stron 112.
Siedem zagadek życia opracował Melvin S. Arlington Jr., który zafascynowany był programem Życie jest warte życie prowadzonym w amerykańskiej telewizji przez abp Fultona Sheena oraz jego pismami. Dzięki zachowanym filmom Melvin S. Arlington Jr. dokonał transkrypcji Siedmiu zagadek życia, przenosząc słowa arcybiskupa na papier, dodając jednocześnie przypisy. Arcybiskup Fulton dokonuje analizy zagadek życia odwołując się do wydarzeń, jakie miały miejsce na Golgocie pod krzyżem. Podkreślone zostaje, że im bardziej intensywne jest zło, tym większy jest jego strach przed dobrocią (s. 21). Czcigodny tłumaczy, że powinniśmy wybaczać tym, którzy nas nienawidzą. Ból jest do zniesienia, ale nieznośna jest niezdolność pojęcia jego sensu. Mowa jest o nadziei, miłości, wybaczeniu, cierpieniu, podejmowaniu swojego krzyża, samotności, życiowych porażkach i rozczarowaniach.
Siedem zagadek życia to niewielkich rozmiarów książeczka, którą można zabrać ze sobą i podczytywać w autobusie, tramwaju czy w kolejce. Słowa arcybiskupa Fultona odnoszą się do najistotniejszych kwestii życiowych i stanowią pewnego rodzaju przewodnik i punkt początkowy refleksji. Wszystkie zagadki zmykają się w słowach Bóg Cię kocha.
abp Fulton J. Sheen, Siedem zagadek życia, wydawnictwo AA, wydanie 2012, opracowanie Melvin S. Arlington Jr., tłumaczenie: Jacek Paweł Laskowski, oprawa miękka, stron 64.
Przygotowanie do aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort zostało wydane nakładem wydawnictwa eSPe w opracowaniu Doroty Mazur OV. To książka, która prowadzi przez 33 dni indywidualnych rekolekcji, mających za zadanie przygotować do zrozumienia i całkowitego zawierzenia się Matce Bożej. Pierwsze 12 dni obejmuje ćwiczenia duchowe polegające na kształtowaniu w sobie cnót: skromności, samozaparcia, pokory, ubóstwa, czystości, skromności, posłuszeństwa oraz prawdomówności. Kolejne 21 dni to czas poznawania tajemnic Chrystusa i Maryi. Został on podzielony na trzy okresy, z których każdy trwa 7 dni. W czasie pierwszego z nich poznajemy swoje wady, grzechy, słabości i cnoty. Kolejny tydzień przynosi czas poznawania godności, przywilejów i cnot Maryi. Trzeci tydzień to poznawanie Chrystusa i Jego zbawczego dzieła.
Każdy z 33 dni przygotowania wiążą się z modlitwą i lekturą fragmentów Pisma Świętego, fragmentów z pozycji Naśladowanie Chrystusa Tomasza a Kempis lub Traktatu o doskonałym nabożeństwie do Maryi i innych dzieł św. Ludwika Marii Grignion de Montforta. Wskazane jest na odmawianie modlitw, codzienny rachunek sumienia, w miarę możliwości uczestniczenie we Mszy Świętej i przyjęcie Komunii Świętej oraz codzienne rozmyślanie.
Po 33 dniach następuje dzień 34, którym jest dzień zawierzenia Jezusowi przez ręce Maryi. Dzień ten powinien przypadać w święto Maryjne np. 2 lutego, 25 marca, 31 maja, 15 sierpnia, 8 grudnia lub w dniu wspomnienia św. Ludwika Marii Grignion de Montforta czyli 28 kwietnia. Przed dniem zawierzenia warto odbyć spowiedź generalną i przyjąć w intencji tego zawierzenia Komunię Świętą. Zawierzenie można złożyć w dwojaki sposób. Prywatnie, podczas Eucharystii, po Komunii Świętej należy odmówić akt zawierzenia. Można pomodlić się w kościele lub kaplicy, a następnie odmówić akt zawierzenia. Drugi sposób jest uroczysty, w obecności kapłana, podczas Mszy Świętej.
Przygotowanie do aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort to książka mi znana i szczególnie mi bliska. Rekolekcje rozpoczęłam 5 listopada 2019 r. W kościele organizowano spotkania, czuwania przy Najświętszym Sakramencie, Msze Święte dla uczestników rekolekcji. Każdy biorący udział w rekolekcjach kierował się właśnie wyżej wskazaną książką. Uroczysty akt zawierzenia Maryi odczytałam podczas Mszy Świętej 8 grudnia 2019 r. Dodatkowo 25 marca 2020 r. podczas trwania 'lockdownu' zawierzyłam Maryi przy radiu moja rodzinę. Jej wsparcie, siłę, moc, opiekę, łaskę, pomoc, troskę - odczułam niewyobrażalnie mocno w ciągu ostatnich miesięcy. To niezwykła relacja. Oddałam się Maryi na własność, nie tylko w opiekę. Zaufałam bezgranicznie, bezwarunkowo, całkowicie i zupełnie. Uczę się wszystkiego czynić w Maryi.
Przygotowanie do aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort, wydawnictwo eSPe, wydanie 2015, opracowanie: Dorota Mazur OV, oprawa miękka, s. 286.
W tych dniach, w Polsce poświęconym szczególnie Maryi, przypominam o dwóch książkach, które być może już znacie. Pierwsza z nich to Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny Św. Ludwika Marii Grignion de Montfort (1673-1716). Pierwsze wydanie tej książki pochodzi dopiero z 1843 r.
Św. Ludwik urodził się jako drugi z osiemnaściorga dzieci adwokata Jana Chrzciciela Grignon i Joanny Robert, córki urzędnika miejskiego. Jego dwóch braci zostało kapłanami, jeden dominikaninem, a dwie siostry wstąpiły do klasztoru. Ludwik pobierał naukę w kolegium jezuitów w Rennes, a następnie w Paryżu u sulpicjanów studiował teologię. W 1700 r. wstąpił do tercjarzy dominikańskich, prosząc o zgodę na naukę odmawiania różańca oraz na zakładanie bractw różańcowych. Z woli przełożonych został misjonarzem. Wyprosił sobie przywilej głoszenia kazań w całej Francji w Rzymie u papieża Klemensa XI.
Ludwik miał szczególne Nabożeństwo do Matki Bożej. Oddał się Jej w "niewolę miłości" i na wyłączną własność. W Jej ręce złożył wszystkie swoje zasługi, modlitwy, posty, uczynki pokutne, prace apostolskie, całą swoją osobę. W pozostawionym dziele szeroko opisał korzyści, jakie przynosi całkowicie oddanie się Maryi. Św. Ludwik dążył przede wszystkim do tego, aby Maryja była kochana, aby promować „pobożność” wobec Niej, rozwijać solidną i treściwą doktrynę, która wspiera wiernych. „Prawdziwe” oddanie zakłada również krytykę fałszywych postaw, błędów i ekscesów. Księga przerywana jest licznymi dygresjami wyrażającymi stan umysłu. Autor od początku wychodzi naprzeciw wszelkiej krytyce i ewentualnym zarzutom (np.: „na to odpowiadam”; „nie można czynić zarzutu”). Zawiera także uwagi poza tekstem. Podkreślone zostało, że Nabożeństwo Dziewicy jest drogą wiodąca do Chrystusa i jest doskonałym środkiem przysporzenia Bogu jak najwięcej chwały. Przedstawia następstwa wynikające z zupełnego oddania się Najświętszej Maryi Pannie. Stara się tłumaczyć jasno i klarownie jak ważne jest praktykowanie Nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny oraz całkowite się Jej oddanie. Warto przeczytać, kontemplować treść i często do niej wracać.
Akt oddania siebie Maryi podejmowali m.in. św. Pius X, Benedykt XV i Pius XI, Stefan kardynał Wyszyński oraz św. Jan Paweł II, który w swoim herbie umieścił zawierzenie Bogurodzicy: "Totus Tuus" - "Cały Twój". On też w uroczystym akcie powierzył NMP Kościół i świat. Ludwik został beatyfikowany w 1888 r. przez papieża Leona XIII, a kanonizowany w 1947 r. przez papieża Pius XII. Relikwie św. Ludwika znajdują się w kościele w St. Lament-sur-Serve.
św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, wydawnictwo eSPe, tytuł oryg.: Traite de la vraie devotion a la Sainte Vierge, tłumaczenie: Helena Brownsfordowa, wydanie 2020, oprawa twarda, stron 272.
*https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-28b.php3 Biografia Świętego
