Jean-Paul Caracalla, Paryż śladami pisarzy.

Noir sur Blanc

Jest to niewielka książka, w której Jean Paul Caracalla skupia się wyłącznie na związkach przeróżnych literatów ze stolicą Francji. Wraz z Flaubertem, Daudetem, Hugo, Cendrasem, Millerem, Stendhalem, Proustem, Chateaubriandem czytelnik podąża uliczkami Paryża. Caracalla wymienia, gdzie sławni pracownicy pióra mieszkali i jak mieszkanie w Paryżu wpłynęło na ich życiowe perypetie. Nie na każdym bowiem pisarzu stolica Francji odcisnęła jednakowe piętno.

W książce jest dużo ciekawostek. Autor barwnie opisuje historię przyjaźni, małżeństw, kochanek, chorób, bulwarowego życia pisarzy. Wszystkim towarzyszmy w mękach twórczych, popijawach, romansach, niespełnionych namiętnościach oraz w zachwycie nad miastem.

Niestety nie jest to książka dla tych co nie znają tego miasta. Nie ma bowiem w niej nawet planu miasta. Na pewno książka przyda się czytelnikowi, który zamierza wkrótce odwiedzić Paryż i podążyć śladami pisarzy. Na końcu książki Caracalli są bowiem zebrane ważniejsze paryskie adresy literackie. Jest to rodzaj nieszablonowego przewodnika po Paryżu.

Jerzy Stuhr, Stuhrowie. Historie rodzinne.

Wydawnictwo Literackie

Bardzo ciepła książka o rodzinie Stuhrów napisana przez znanego aktora, którego twórczość tak jego jak i syna nota bene bardzo lubię. Nie ma w niej żadnych plotkarskich wiadomości, ani sensacji czy skandalów. Jest to opowieść o pradziadkach, którzy z Austrii przybyli do Krakowa, dziadkach, rodzicach, relacjach z dziećmi i wnuczką. Wielki aktor nie opowiada o sobie, nie czyni z siebie „centrum” tej książki. Jest jakby w cieniu. Wielokrotnie podkreśla jak wiele zawdzięcza swojej rodzinie. Zaznacza, że nie potrafi okazywać uczuć rodzinie. Nie wstydzi się wymieniać swoich wad, ani napisać, że nie jest idealnym ojcem i dziadkiem. Wspaniale jednak kreśli całą historie rodzinną. Opierając się na pamiętniku opowiada o wojennej historii dziadka Oskara, o babci Masi pięciokrotnie zamężnej, o skandalicznym w przeddzień śmierci ożenku dziadka Rudolfa, o małżeństwie miedzy kuzynami Stefanem Iglickim i Julią Laską.

Dodatkowym atutem jest bogaty wybór fotografii z rodzinnego archiwum oraz drzewo genealogiczne rodziny.

Stuhr podjął się próby ocalenia od zapomnienia dziejów swojej rodziny i przekazania pielęgnowanych wspomnień dalszym pokoleniom. Pisanie traktuje jak spłatę długu - rodzicom, dziadkom i pradziadkom.

David Hockney, Wiedza tajemna. Sekrety technik malarskich Dawnych Mistrzów.

Universitas

David Hockney urodzony 9 lipca 1937 roku w Bradford to angielski malarz, rysownik, grafik, fotograf oraz scenograf. Jego prace cechuje oszczędność techniki, zainteresowanie problemami światła i zaczerpnięty z pop-artu i fotografii realizm.

W książce, jaka powstała dzięki prowadzonym przez jego badaniom, postawił tezę, która mówi, że od początku XV wieku wielu artystów korzystało z optyki. Miał na myśli tu soczewki, zwierciadła i różne ich kombinacje, które pomocne były artystom w celu odwzorowania „na żywo”. Dzięki książce można dowiedzieć się cóż to za przyrządy kryją się pod nazwami: camera obscura i camera lucida lub do czego służył i jak wykonywano epidiaskop.


Ciekawość malarza narodziła się, kiedy na wystawie portretów Ingres’a zaczął zastanawiać się nad niezwykłą precyzją i dokładnością detali tego artysty. Pomimo nienaturalnej małej skali obrazów, wszystko było „dokładne” w rysach i detalach. Hockney stawia śmiałe tezy, co więcej wszystko wyjaśnia na podstawie wizualnych i pisemnych przykładów. Dzieli artystów na tych, co malowali „naocznie”, czyli siedzieli naprzeciwko modela i nie korzystając z niczego innego poza ręką i okiem rysowali albo malowali jego portret oraz tych, którzy korzystali z przyrządów optycznych. Aby udowodnić postawioną tezę, Hockney sam korzysta z camery lucidy. Analizuje także kluczowe dzieła sztuki na przestrzeni jej historii i odsłania prawdę o tym, że artyści tacy jak Caravaggio, Velázquez, van Eyck, Holbein, Leonardo stosowali zwierciadła i soczewki, a narzędzia te pomogły im w tworzeniu arcydzieł. Znajdziemy tu reprodukcje setek obrazów i rysunków.

Osobiście jestem tą książką zachwycona. Wielokrotnie patrząc na znane mi obrazy nie widziałam tego, co zobaczył i podkreślił w książce Hockney. Gorąco polecam.