Julia Quinn, Wszystko przez pannę Bridgerton.

 

Jest trzech braci Rokesby: Edward, Andrew i George, a jedynie tylko dwóch ich sąsiadka Sybilla (Billie) Bridgerton akceptowała. Najstarszy George, wicehrabia Kennard, wydawał się Billie aroganckim sztywniakiem, który odziedziczyć ma hrabiowski tytuł. Poza tym dziewczyna była pewna, że George za nią nie przepada, wiec przez lata go unikała. Los jednak sprawił, że gdy ratując kota skręciła kostkę i utknęła na jednym z okolicznych, samotnych dachów potrzebując pomocy, na jej ścieżce znalazł się właśnie George. Billie zmuszona była prosić zwaśnionego wroga o pomoc. Wskutek nieprzewidzianych okoliczności również George znalazł się na dachu bez możliwości bezpiecznego jego opuszczenia. Wspólnie spędzony czas i jeden pocałunek zmienia wszystko. Tylko tych dwoje musi oczywiście odkryć dopiero krętą drogę prowadzącą ich do siebie.

Billie Bridgerton to niezwykła dziewczyna jak na XVIII wiek. Ku przerażeniu matki zakłada bryczesy, jeździ po polach, interesuje się gospodarstwem i woli książki powiązane z rolnictwem od poczytnych powieści. Można napisać, że Billie to bohaterka na wskroś nowoczesna, ale zarazem zadziorna i niepozbawiona humoru. Staje się jednak uzupełnieniem rozsądnego i odpowiedzialnego George'a, który musi sprostać oczekiwaniom wypełniając znakomicie rolę spadkobiercy. Warto wspomnieć, że Billie jest starszą siostrą Edmunda, przyszłościowo powieściowego ojca sławnej ósemki, który umrze w 1803 r. 

Autorka zrezygnowała właściwie z namiętnych scen na rzecz pokazania rozwoju realistycznej relacji opartej na szacunku i przyjaźni. Na tych mocnych podwalinach rodzi się oczywiście miłość. Najlepsze części książki opisują wewnętrzne uczucia George’a i Billie, ich rozterki, a także prowadzone rozmowy. Nie ma tu jednak przesłodzonych deklaracji, a dialogi napisane są z charakterem i brzmią niezwykle prawdziwie. Jako prequel powieść stanowi dobry początek otwierający cykl Rodzina Rokesby.

 

 

Julia Quinn, Wszystko przez pannę Bridgeton, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2023, tytuł oryg.: Because Of Miss Bridgerton, przekład: Ewa Morycińska-Dzius, cykl: Rodzina Rokesby, t. 1, okładka miękka, stron 386.

* Książkę czytałam w październiku 2016 r. Nawet o niej pisałam:  Jeden pocałunek

Julia Quinn, Shonda Rhimes, Królowa Charlotta. Opowieść ze świata Bridgertonów.

 

Książka, którą Julia Quinn napisała wspólnie z Shondą Rhimes traktowana jest jako prequel do cyklu o Bridgertonach. Ponoć jak ktoś widział serial Netflixa, to nie musi czytać tej książki. Dokładność i szczegółowość jest zapewniona, a książka miałaby stanowić po prostu transkrypcję filmu. Nie mam odniesień, bo serialu nie widziałam, a książkę przeczytałam. Jeśli chodzi o postać Charlotty to autorki odwołały się do hipotez związanych z jej pochodzeniem.

Jak czytamy we wstępie to oczywiście fikcja historyczna stworzona na kanwie historii. Fabuła odnosi się do wczesnych lat małżeństwa Charlotty i Jerzego (właściwie George'a). Jak wiadomo, nie może być w tej książce żadnego HEA, chociaż powieść ma oczywiście optymistyczne zakończenie podkreślające wartość przeżytego razem życia, narodzenie dzieci i zapewnienie dziedzica na tronie. Ostatecznie przecież czwarty syn Jerzego i Charlotty, książę Edward, miał następcę tronu: księżniczkę 'Alexandrinę Victorię', która później była znana jako królowa Wiktoria.

To historia Zofii Charlotty Mecklenburg-Strelitz (1744-1818), córki księcia Karola Ludwika Fryderyka z Meklemburgii-Strelitz i księżnej Elżbiety Albertyny z Saksonii-Hildburghausen oraz George’a Williama Fredericka (1738-1820) najstarszego syna Fredericka, księcia Walii i Augusty z Saxe-Gotha. Jego dziadkiem był król Jerzy II. Wskutek niespodziewanej śmierci ojca księcia Fredericka w 1751 r. w wieku 44 lat, George został spadkobiercą i objął władzę po śmierci dziadka w 1770 r. Charlotta była niemiecką księżniczką, która przybyła do Londynu wraz z bratem i angielską eskortą 8 września 1761 r. i jeszcze tego samego dnia poślubiła nieznanego jej zupełnie mężczyznę. Jedną z druhen była Sarah Lennox, była sympatia pana młodego. Koronacja Jerzego i Charlotty na króla i królową Wielkiej Brytanii i Irlandii odbyła się 22 września 1761 r. Pomimo, że król wcześniej związany był z wieloma kobietami, małżeństwo uważano za szczęśliwe. W chwili ślubu George miał 22 lata, a Charlotta 17 lat. W ciągu 57 lat małżeństwa rodzina królewska powitała 15 dzieci, z których 13 dożyło dorosłości. Około 1762 r. para królewska przeniosła się do nowej kupionej posiadłości – pałacu Buckingham.

Związek z Jerzym III był obarczony chorobą króla. Pierwsza hipoteza mówi o porfirii. Choroba w zaawansowanej fazie prowadzi bowiem do intensywnych bólów brzucha, skurczów oraz drgawek przypominających takie występujące w epilepsji. Niektórzy historycy uważają, że mógł mieć chorobę afektywną dwubiegunową. Właściwie nie ma możliwości potwierdzenia tych diagnoz do końca. Po wystąpieniu silniejszych u króla objawów choroby trafił on pod opiekę żony. Charlotta nie mogła go często odwiedzać ze względu na jego gwałtowne zachowanie. Pomimo tego królowa wspierała męża w chorobie. W 1810 r. Jerzy III utracił zdolność do rządzenia, a w 1811 r. jego najstarszy syn Jerzy August Fryderyk (1862-1830) został księciem regentem. Charlotta była prawną opiekunką Jerzego III od 1811 aż do swojej śmierci. Choroba męża doprowadziła królową do depresji. Królowa zmarła w wieku 74 lat w Dutch House (obecnie Kew Palace) 17 listopada 1818 r. i  została pochowana w kaplicy św. Jerzego w zamku Windsor. Jerzy III zmarł 29 stycznia 1820 r. w wieku 81 lat. Królem został jego najstarszy syn obejmując władzę jako Jerzy IV.

Faktem jest, że miłość między Charlottą a Jerzym III rzeczywiście istniała, co udokumentowane jest w zachowanych listach. Charlotta darzyła też męża szacunkiem i przyjaźnią. Była kobietą o silnym poczuciu obowiązku, zasadach moralnych i wierze. Powieść - mimo przedstawionych wyżej faktów historycznych - należy jednak traktować jak fikcję będącą wynikiem wyobraźni autorek (alkowa, rozmowy, myśli wewnętrzne).  Fabuła jest oczywiście dobrze skonstruowana, tekst wzbudza emocje i czyta się z przyjemnością. Momentami historia jest zabawna, ale wydaje mi się, że nieco uwspółcześniona oraz brak tu jednak pewnego rodzaju polotu i kreatywności. Cechy te widoczne dla mnie były w pozostałych powieściach Julii Quinn.

 

Julia Quinn, Shonda Rhimes, Królowa Charlotta. Opowieść ze świata Bridgertonów, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2023, tytuł oryg.: Queen Charlotte, Bridgertonowie. Prequel, tłumaczenie: Ewa Horodyska, oprawa miękka, stron 460.

 

Źródła:

https://www.rct.uk/collection/georgian-papers-programme/queen-charlotte

https://www.royal.uk/encyclopedia/queen-charlotte-19-may-1744-17-november-1818

https://www.townandcountrymag.com/society/tradition/a43533175/queen-charlotte-king-george-family-tree/

https://www.hrp.org.uk/kew-palace/history-and-stories/queen-charlotte/#gs.yllzkr

https://www.smithsonianmag.com/smart-news/the-real-history-behind-queen-charlotte-a-bridgerton-story-180982130/

Julia Quinn, Suzanne Enoch, Karen Hawkins, Mia Ryan, Kronika towarzyska lady Whistledown.

Kronika towarzyska lady Whistledown to antologia romantycznych opowiadań, które w sposób luźny nawiązują do Bridgertonów, bowiem główni bohaterowie są zupełnie nowi. Wszystkie autorki piszą zajmujące romanse historyczne i są dość popularne wśród wielbicieli tego gatunku.Warto nadmienić, że wszystkie nowele są ze sobą powiązane.

Lady Anne Bishop w opowiadaniu autorstwa Suzanne Enoch (Jedyna prawdziwa miłość) to snobistyczna, zepsuta, ciągle narzekająca, niezadowolona i frustrująca bohaterka. Od urodzenia zaręczona jest z Maximilianem Trentem, markizem Halfurst, który jest hodowcą owiec. Anne lubi towarzystwo mężczyzn, jednocześnie jest zadowolona z faktu, że będąc zaręczoną, nie musi się martwić żadnymi nieoczekiwanymi romantycznymi zalotami. Gdy Maksymilian dowiaduje się o nagannym zachowaniu Anne postanawia w końcu doprowadzić planowany mariaż do skutku. Tyle tylko, że ona woli Londyn od Yorkshire.

W opowiadaniu Karen Hawkins (Dwa serca) heroina Liza jest niezależna i zdecydowana, Royce słodki, ale już sytuacja między nimi jest zagmatwana. Wieloletnia przyjaźń zmienia się wówczas, gdy ona zaczyna szukać męża. To historia najlepszych przyjaciół, którzy w końcu zdają sobie sprawę, że są w sobie zakochani, ale muszą oczywiście najpierw odzyskać rozsądek. Żal jest trochę pana Durhama, który wobec Lizy miał szlachetne zamiary.

Najmniej chyba logiczne - dla mnie - opowiadanie napisała Mia Ryan (Tuzin pocałunków). Ranny podczas wojny Terrance Greyson, lord Darington, po trzech latach nieobecności powraca do Londynu, aby znaleźć żonę. Pewnej nocy spotyka młodą kobietę płaczącą samotnie w pustej loży teatralnej i podaje jej swoją chusteczkę. Lady Caroline Starling jest córką byłego lorda Daringtona, czwartego kuzyna Terrance'a, Ona i jej matka żywią urazę do Terrance'a, odkąd trzy lata wcześniej dano im dwa dni na opuszczenie domu, Ivy Park. Caroline ma skłonność do wyciągania pochopnych wniosków i ciągłego uciekania. Mimo to oczywiście zakochuje się w Terrance.

Z kolei opowiadanie Julii Quinn (Trzydzieści sześć walentynek), choć bardzo słodkie to jednak wydaje się mało przekonujące w opisie romansu. Brak jest szczerości i intensywności uczuć. Susannah Ballister zostaje porzucona i upokorzona przez Clive'a Manna-Formsby'ego, brata Davida Manna-Formsby'ego, księcia Renminster. Susannah była przekonana, że David jej nigdy nie lubił i odnosił się do niej z pogardą. Pewnego jednak przyjęcia nieoczekiwanie prosi ją do tańca.

Opowiadania przepełnione są dowcipem i humorem, które charakterystyczne są dla poszczególnych aktorek. Są jednak nierówne, inaczej pisane, choć istnieją elementy wiążące. To jednak opowiadania, więc fabuła wydaje się w nich podana w wersji skróconej i niedopracowanej, a osobowości bohaterów uznaję za niepełne. Na ich kanwie mogłyby powstać solidne powieści.

 

 

Julia Quinn, Suzanne Enoch, Karen Hawkins, Mia Ryan, Kronika towarzyska lady Whistledown, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2023, tytuł oryg.: The Further Observations of Lady Whistledown, tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk, oprawa miękka, stron 496.

Julia Quinn, Ślubny skandal.

 

Ósmy tom w cyklu Rodzina Bridgerton poświęcony został dwudziestosześcioletniemu Gregory’emu Bridgerton. Widząc szczęśliwe związki swoich braci i sióstr, wierzy w prawdziwą miłość i pragnie miłości. Jest zdeterminowany, aby znaleźć swoją drugą połówkę. Gdy po raz pierwszy zobaczy Hermionę Watson, od razu stwierdzi, że to ta jedyna. Zupełnie nie zwraca uwagi na jej najlepszą przyjaciółkę Lucindę Abernathy. Młoda kokieta postanawia pomóc Gregory’emu zdobyć Hermionę. Lucy i Gregory zostają więc przyjaciółmi. Czują się w swoim towarzystwie wspaniale, dopóki nie zdają sobie sprawy z nowych zupełnie uczuć. Tyle tylko, że Lucy od lat jest zaręczona, a jej wuj nie ma zamiaru dopuścić do zerwania i doprowadzić do ślubu. 

 

Ostatnia odsłona serii Bridgertonów to moim zdaniem pewnego rodzaju rozczarowanie. Może to moja starość przemawia już przez obecny odbiór powieści, ale podkreślam, że powieści Julii Quinn od lat bardzo lubię. Tak jakby autorka wyczerpała już wszystkie pomysły. Pierwsza część powieści jest trochę nudna, a koniec wymuszony, dialogi słabe i pełne powtórzeń z poprzednich powieści cyklu. Brakowało w tym wszystkim pasji, humoru i ciekawych postaci. Wydaje mi się też, że wiele w tej książce jest przerysowane: emocje Gregory’ego, poczucie obowiązku i oddania Lucy, zachwyt nad pięknem Hermiony. Do tego dochodzi szantaż, zdrada i wtrącające się rodzeństwo. Historia dobra, ale frustrująca. Jest oczywiście drugi epilog.

 

Julia Quinn, Ślubny skandal, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2022, oprawa miękka, tytuł oryg.: On the Way to the Wedding, przekład: Agnieszka Dębska, Katarzyna Krawczyk, cykl: Bridgertonowie, t. 8, stron 440.

Julia Quinn, Magia pocałunku.

 

Magia pocałunku to powieść, gdzie na plan pierwszy z rodzinki Bridgerton wysunęła się Hiacynta. Jest ona ósmą i najmłodszą z rodzeństwa. To szczera, odważna, inteligentna, zadziorna, pełna cennego humoru młoda kobieta, a jej jedną z ulubionych starszych matron - ku zdziwieniu pozostałego rodzeństwa -  jest Lady Danbury. Starsza pani jest zafascynowana Hiacyntą i oczywiście pragnie jej szczęścia. W dodatku ma wnuka, niespokojnego duchem Garetha St. Claira. Przystojny młodzieniec, zyskał co prawda miano hulaki, ale nadal stroni od towarzyskich salonów. Jego matka, brat i babka ze strony ojca już dawno nie żyją, a ojciec go nienawidzi. Ma tylko jedną osobę, która go kocha i którą kocha w zamian – swoją babcię, jedyną Lady Danbury. Tymczasem trwa kolejny sezon prawie dwudziestodwuletniej Hiacynty w Londynie, która uczestniczy we wszelkiego rodzaju przyjęciach i balach, a co wtorek odwiedza lady Danbury. Dwudziestoośmioletni Gareth odwiedzał babcię co środę, ale pewnego wtorku robi wyjątek. Podekscytowany prezentem od szwagierki, wdowy po zmarłym bracie, St. Clair udaje się po radę do babki. Gareth potrzebuje bowiem tłumacza zapisków prababki Izabelli. Szybko okazuje się, że Hiacynta zna włoski na tyle, aby zrozumieć treść. Zapiski są tajemnicze, skrywają wskazówki do rozszyfrowania, a co więcej stają się przyczyną nocnych wypraw Hiacynty i Garetha w niedozwolone miejsce. W ten sposób dla tych dwojga kończy się monotonia, a rozpoczyna się prawdziwa przygoda, nie tylko w sprawach uczuć.

Zabawne są sceny z członkami rodziny Bridgertonów. Zauważalny jest jednak rażący kontrast między życiem Hiacynty, a życiem Garetha St. Claira. Momentami było to wzruszające i bolesne. W tej powieści Julia Quinn znakomicie połączyła elementy poważne z beztroskimi. Prowadzone rozmowy są błyskotliwe i dowcipne, z odrobiną sarkazmu i ironii. To urocza powieść, w której autorka potrafiła zbudować napięcie wokół kilku wątków, nie tylko miłosnego. Do powieści w tym wydaniu dołączone zostało drugie zakończenie. To jedna z lepszych powieści w cyklu.

 

Julia Quinn, Magia pocałunku, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2022, tytuł oryg.: It's in His Kiss, przekład: Katarzyna Krawczyk, cykl: Bridgertonowie, t. 7, oprawa miękka, stron 430.

Julia Quinn, Grzesznik nawrócony.

 

1820. Michael Stirling zakochał się w ukochanej swojego kuzyna Johna Stirlinga, hrabiego Kilmartin,  właściwie od pierwszego wejrzenia. Francesca Bridgerton była piękna, kobieca, roztaczała wokół siebie aurę ciepła i ukojenia. Tyle tylko, że dla Michaela była poza zasięgiem. Oczywiście Michael utrzymywał z małżeństwem towarzyskie i przyjacielskie stosunki. Aby jednak nie zdradzić się ze swoimi uczuciami, założył na użytek publiczności swoistą maskę. Wykreował obraz bawidamka i uwodziciela. Jeszcze gorzej było po niespodziewanej śmierci Johna. Michael nie radził sobie ani ze stratą Franceski, ani z tym, że został hrabią Kilmartin. W dodatku młoda kobieta potrzebowała tylko jego wsparcia i przyjaźni, a Michael darzył ją przecież głębszym uczuciem. Wobec tego zdecydował się uciec i opuścić Anglię na rzecz Indii. W tym czasie całym majątkiem zarządzała z powodzeniem Francesca. Michael wraca po kilku latach. Francesca ma wówczas dwadzieścia sześć lat i od paru miesięcy w końcu jest świadoma czego pragnie najbardziej, czego pragnie. Postanawia wrócić do Londynu ze Szkocji, zmienić garderobę i ponownie pojawić się na salonach. 

 

Francesca kochała Johna, ale kochała również Michaela jako przyjaciela, powiernika i kuzyna swojego męża. Zobaczyła mężczyznę w Michaelu dopiero wówczas, gdy ten wrócił z Indii. Jako kobieta, która darzyła swojego męża wielkim uczuciem, czuła, że zdradza. Co robi? Ucieka do Szkocji. Tak, same ucieczki.

 

Czytałam książkę parę lat temu, ale oczywiście bez drugiego – zawartego tutaj – epilogu. Nawiasem mówiąc lubię wracać do starych romansów. Michael jest lojalny, opiekuńczy, troskliwy, a Francesca momentami frustrująca. Uroczy jest natomiast, mający tu swoją rolę, Colin. Oczywiście o członkach rodziny Bridgerton jest sporo. Powieść jasno można podzielić na dwie części: w pierwszej, w której autorka kreuje fabułę i drugą, opartą jedynie na seksie połączonym z manipulacją i wstydem. Wobec tego książka dziś wydaje mi się nierówna. Jest jednak pasja i namiętność oraz piętrzące się problemy. Warto zwrócić uwagę jednak na drugi epilog. Optymistyczny. Należy też przeczytać słowo od autorki, w którym tłumaczy pewne sprawy. Oczywiście polecam.

 

Julia Quinn, Grzesznik nawrócony, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2022, tytuł oryg.: When He Was Wicked, tłumaczenie: Maria Wójtowicz, Katarzyna Krawczyk, okładka miękka ze skrzydełkami, stron 474.

Julia Quinn, Oświadczyny.

     Oświadczyny to piąty tom w cyklu o rodzinie Bridgertonów. Tym razem bohaterką jest dwudziestoośmioletnia Eloise, która po ślubie najlepszej przyjaciółki Penelopy z Colinem, poczuła  w końcu, że brakuje jej bratniej duszy. Do tej pory to Penelopa ją wspierała i była dla niej oparciem, a obecnie dla niej najważniejszą osobą stal się mąż. To właściwie Eloise powinna pierwsza wyjść za mąż, biorąc pod uwagę ilość odrzuconych kandydatów, a nie Penelopa, która przez lata nie miała ani jednego konkretnego adoratora. Eloise pragnęła  do tej pory małżeństwa z miłości, ale zważywszy na zaawansowany wiek zaczęła brać pod uwagę również małżeństwo z rozsądku. Już około roku prowadziła korespondencję z wdowcem, niegdyś mężem jej dalekiej kuzynki Mariny. Pewnego dnia dostarczony został jednak od niego osobliwy list, który w swej treści przekazywał Eloise propozycję przyjazdu do nieznanego majątku. W dodatku mowa była o prawdopodobnym małżeństwie.  

     Eloise myślała nad zawartością listu ponad miesiąc, gdy zdecydowała się ułożyć w głowie sprytny plan opuszczenia swojej wielkiej rodziny i wyruszenia w nieznane rejony Anglii, aby spędzić czas z trzydziestoletnim sir Philipem Cranem. Oczywiście była przerażona, bowiem nie znała baroneta osobiście. Postanowiła wykorzystać jednak szansę, jaką zesłał jej los. Cóż z tego, że pojawiła się w jego posiadłości bez zapowiedzi, cóż z tego, że akurat w tym czasie nie było przyzwoitki i cóż z tego, że okazało się, że w domu jest dwójka rozbrykanych dzieci. Eloise postanawia spędzić w posiadłości Crane’a dwa tygodnie. Wszystko to jednak bez wiedzy swojej matki i swoich braci. Życie pełne jest niespodzianek.

     Sir Philip Crane to mężczyzna, który wskutek choroby żony stał się człowiekiem stroniącym od towarzyskich uciech. Jego pasją jest botanika, ale po śmierci brata stając się jedynym dziedzicem musiał porzucić karierę badacza i zająć się majątkiem. Nie miał też dobrych stosunków z ojcem, nie kochał właściwie żony, i nie był też dobrym ojcem dla swoich dzieci. Same problemy. Eloise jest gadatliwa, głośna, inteligentna uśmiechnięta i pełna optymizmu. Do tej pory jawiła się jako bohaterka niekonwencjonalna i odważna. W tej powieści po prostu jest zwykłą dziewczyną żyjącą w okresie regencji. Potrafi też postawić prędzej czy później na swoim. Często wpada jednak w irytację, gdy Philip nie rozumie jej intencji.

    W powieści mowa jest też o znanych członkach rodziny Bridgertonów. W tle poruszony został problem depresji i myśli samobójczych. Powieść jest dowcipna, momentami jednak przesadzona, a czytający szybko wyrabia sobie opinię dotyczącą zachowania Crane'a jako mężczyzny i Eloise jako kobiety tamtych czasów. Każdy rozdział został poprzedzony fragmentem korespondencji Eloise, jaką prowadziła z członkami rodziny na przestrzeni lat. Atutem tego wydania jest dodanie rozdziału pokazującego dalsze losy Eloise i Philipa.

 

Julia Quinn, Oświadczyny, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2022, tytuł oryg.: To Sir Phillip, With Love (2003), przekład Anna Reszka, cykl: Bridgertonowie, tom 5 (Bridgertons #5), okładka miękka, stron 376.

Julia Quinn, Miłosne tajemnice.

      Czwarta część w cyklu traktującej o miłosnych perypetiach słynnej rodzinki Bridgertonów, poświęcona została Colinowi oraz Penelopie Featherington. Znają się od co najmniej dwunastu lat. Penelopa jest bowiem przyjaciółką siostry Colina, Eloise, i stałą bywalczynią domu pod numerem piątym. Przez lata byłą tłamszona przez matkę, która decydowała o jej ubiorze i kreacjach balowych, uważanych przez towarzystwo za mało gustowne. Dziewczyna była jedną z tych, które notorycznie podpierały ściany. W takich momentach była ratowana przez mężczyzn z rodziny Bridgertonów, również przez Colina.  Minęły lata, a matka Penelopy w końcu porzuciła myśl o wydaniu córki i pogodziła się z jej staropanieństwem. Penelopa zmieniła więc styl bycia, zrzuciła kilogramy i uczestniczyła w przyjęciach już tylko dla samej przyjemności. Obserwacja i znajomość plotek była jej zresztą bardzo potrzebna. W prasowym światku istniała przecież Lady Whistledown, jedyne źródło informacji o skandalicznym życiu londyńskiej elity. 

       Tymczasem po kolejnej podróży wraca do Londynu Colin. To mężczyzna, w którym od lat kocha się Penelopa. To on również w rozmowie z braćmi niegdyś stwierdził głośno, że nie ożeni się z Penelopą. Cóż, czy można być jeszcze bardziej upokorzoną, gdy stoi się akurat w drzwiach? Penelopa przez lata skrzętnie skrywała swoje uczucia, miała zresztą zajmujące zajęcie. Tymczasem Colin zaczyna dostrzegać dowcip i inteligencję Penelopy. Kobieta zresztą dzięki podszeptom Lady Danbury wychodzi temu wyzwaniu naprzeciw. 

 

       Julia Quinn napisała kolejny, przyjemny romans historyczny. Penelopa posiada bogatą osobowość, ale Colin trochę traci swojej zawadiackości, tak podkreślanej w poprzednich tomach. Być może chodzi tu o wewnętrzną dojrzałość, szukanie w końcu stabilizacji, zmianę zapatrywań na życie. W końcu ma już trzydzieści trzy lata. Penelopa zaś dwadzieścia osiem. Niemniej Colin nie może uwierzyć, że przez lata nie dostrzegał Penelopy w taki sposób jak się to dzieje teraz. Ciekawa jest  zarysowana przyjaźń między Eloise i Panelopą. Kontynuację można zobaczyć w drugim epilogu dodanym do książki. Nie zapomnieć należy o innych członkach rodziny Bridgertonów. Niemniej dobra zabawa gwarantowana. 

 

Julia Quinn, Miłosne tajemnice, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2021, tytuł oryg.: Romancing Mister Bridgerton, tłumaczenie:  cykl: The Bridgertons #4, oprawa miękka, stron 464.

Julia Quinn, Propozycja dżentelmena.

          Propozycja dżentelmena opowiada o perypetiach miłosnych kolejnego Bridgertona, młodszego brata Anthonego, drugiego w kolejności urodzenia z ośmiorga dzieci Violetty, a jednocześnie najwyższego z rodzeństwa - Benedicta. Matka tuż przed wyprowadzką z głównego domu Bridgertonów postanowiła wydać bal maskowy. A nuż kolejni synowie stanu wolnego, Benedict i Colin, wybiorą w końcu przyszłe żony? Benedict obecny jest na balu i poddaje się woli matki tańczenia z pannami podpierającymi ściany, tak jak to robi Penelopa Featherington. Nie dociera jednak do panny, bowiem uwagę jego przykuwa zamaskowana dama w srebrnej sukni. Benedict nie poznaje tożsamości damy, ale nie potrafi zapomnieć o niej tak szybko. Podobnie dzieje się z tajemniczą damą, tyle tylko, że ona zdaje sobie sprawę z tego, że jej marzenie nigdy nie zostanie zrealizowane. Sophie Beckett jest służącą i dzieckiem z nieprawego łoża, choć jak wszyscy sądzą, dzieckiem arystokraty. W dodatku wskutek zaistniałych wydarzeń opuszcza Penwood House, w którym mieszka z hrabiną Aramintą i udaje się szukać nowej pracy. Dopiero po dwóch latach przeznaczenie sprawia, że Benedict ponownie wkracza w życie Sophie Beckett, ale cóż, nie poznaje zmienionej dziewczyny, a ta nie chce go wyprowadzać z błędu i z równowagi. Nie jest jednak tak łatwo ukryć prawdziwych uczuć. 

 

         Książkę czyta się jak uroczą opowieść o Kopciuszku, w której biedna Sophie jest wykorzystywana i tłamszona przez wdowę po swoim opiekunie i jej dwie córki (bardziej i mniej zołzowatą). W dodatku wszyscy sądzą, że jest nieślubnym dzieckiem hrabiego. Brać służących postanawia wysłać ją na bal, aby raz zaznała życia, które powinno być jej udziałem. O północy jednak, jak na Kopciuszka przystało, musi opuścić zabawę, aby nic się nie wydało. Prawdziwa gratka i wyzwanie. 

     Araminta jest pełna złych emocji. To kobieta złośliwa, mściwa i pełna agresji, która z dwóch swoich córek, faworyzuje starszą (Rosamunda), a poniża młodszą (Posy). Sophie przez lata cierpliwie znosi zniewagi Araminty. Jest mądra, inteligentna, słodka i pełna godności. Mimo nacisków, nie ma zamiaru przyjąć kuszącej propozycji Benedicta, która wiązałaby się ze zmianą jej stylu życia. 

 

 

         Julia Quinn wykorzystuje w swojej powieści elementy znanej baśni, ale robi to w tonie niesamowicie bajecznym i niezwykle udanym. Bridgertonowie są wspaniałą i kochającą się rodziną, a ich rozmowy są ciepłe, pełne przekomarzania i zawadiactwa. W tle już szykuje się kolejna historia miłosna, która zostanie opowiedziana w czwartym tomie cyklu. Czas więc na przygodę Colina, który w tej powieści zasłużył na miano „idioty”.

 

 

Julia Quinn, Propozycja dżentelmena, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2021, tytuł oryg.: An Offer from a Gentleman, tłumaczenie: Agnieszka Kowalska, Katarzyna Krawczyk, cykl: Bridgertonowie, t. 3, okładka miękka, stron 472.

Bridgerton

1. The Duke and I (2000)
   1.5 The Duke and I With 2nd Epilogue (2015)

2. The Viscount Who Loved Me (2000)
   2.5 The Viscount Who Loved Me: The Epilogue II (2006)

3. An Offer from a Gentleman (2001)
   3.5 An Offer From a Gentleman: The Epilogue II (2009)

4. Romancing Mr. Bridgerton (2002)
   4.5 Romancing Mister Bridgerton: The Epilogue II (2009)

5. To Sir Philip,with Love (2003)
   5.5 To Sir Phillip, With Love: The Epilogue II (2009)

6. When He Was Wicked (2004)
   6.5 When He Was Wicked: The Epilogue II (2009)

7. It's in His Kiss (2005)
   7.5 It's in His Kiss: The Epilogue II (2006)

8. On the Way to the Wedding (2006)
   Happily Ever After (2013)

    

   *Okładki amerykańskiego nowego serialowego wydania książek 

   **  Wszystko o Bridgertonach
   

   *** https://juliaquinn.com/

    

    

Julia Quinn, Ktoś mnie pokochał.

     Ktoś mnie pokochał  to druga powieść z cyklu Bridgertonowie autorstwa Julii Quinn. Tym razem w pełni poświęcona jest najstarszej latorośli Violetty i Edmunda Bridgerton'ów, apodyktycznemu bratu Daphne (pierwsza część) -  Anthony’emu, który wbrew wszelkim obiegowym opiniom, właśnie postanowił się ożenić, a tym samym znaleźć idealną kandydatkę na żonę. Nie szukał zbyt długo, bowiem dokonał szybkiego wyboru w osobie młodziutkiej i pięknej gwiazdki sezonu, Edwiny Sheffield. Zabieganie o względy dziewczyny byłoby zupełnie łatwe, ale na drodze lordowi stanęła starsza siostra Edwiny, Kate Sheffield.  Edwina nie dokona wyboru męża bez akceptacji Kate i nie jeden adorator został już odrzucony. Anthony jest uparty i konsekwentnie zawsze dąży do celu. Czy tym razem szczęście mu będzie sprzyjać i czy czasami los nie bywa przewrotny? Zajrzyjcie do książki.

 

     Anthony Bridgerton na trzydziestoletni kawaler, spadkobierca tytułu i rodowego majątku oraz wszystkich przywilejów i zobowiązań, które się z tym wiążą. To przystojny mężczyzna, który zapracował sobie swoją niechlubną przeszłością na reputację przebiegłego kobieciarza i ladaco, łamiącego niewinne serca. Kate, mimo swych dwudziestu jeden lat w towarzystwie postrzegana jest już jako stara panna, nie ma zamiaru pozwolić siostrze związać się z rozpustnikiem i łamaczem serc. W ten sposób rozpoczyna się swoista wojna między Anthonym a Kate. Żadne z nich bowiem nie chce ustąpić z zajmowanego stanowiska. Tam, gdzie istnieje motyw wroga, bardzo szybko pojawia się motyw miłości, przyciągania kochanków i skrywanych uczuć. Wszystko okraszone dobrym i zabawnym żartem, niejednokrotnie zabarwionym ironią.

 

 

        Anthony ma swoje powody, że chce wybrać żonę, w której nie chce się absolutnie zakochać. Świadomy jest tego, że Kate jest kobietą, którą bardzo łatwo potrafiłby obdarzyć uczuciem. Broni się przed tym zajadle, otacza murem, a jego zachowanie przybiera różne formy pozorów. Czy będzie potrafił pokonać lęki? Wszystkiemu winne zawsze są pszczoły i …. czarny młot.

 

 

          To przyjemny i inteligentnie opracowany romans z epoki regencji, tych z rodzaju od nienawiści do miłości. Oczywiście w dalszym ciągu czytelnik poznaje perypetie silnie związanej rodziny Bridgertonów. Kontynuację losów Anthony’ego i Kate odnaleźć można w dodanym drugim epilogu. Zadowalająca książka z rodzaju HEA, a kolejne wydania z tego cyklu już w przygotowaniu.

 

 

 

Julia Quinn, Ktoś mnie pokochał, wydawnictwo Zysk i Ska, wydanie 2021, cykl: Bridgertonowie, t.2, tytuł oryg.: The Viscount Who Loved Me, tłumaczenie: Agnieszka Kowalska, Katarzyna Krawczyk, okładka miękka, stron 480.

 

Bridgerton

1. The Duke and I (2000)
   1.5 The Duke and I With 2nd Epilogue (2015)

2. The Viscount Who Loved Me (2000)
   2.5 The Viscount Who Loved Me: The Epilogue II (2006)

3. An Offer from a Gentleman (2001)
   3.5 An Offer From a Gentleman: The Epilogue II (2009)

4. Romancing Mr. Bridgerton (2002)
   4.5 Romancing Mister Bridgerton: The Epilogue II (2009)

5. To Sir Philip,with Love (2003)
   5.5 To Sir Phillip, With Love: The Epilogue II (2009)

6. When He Was Wicked (2004)
   6.5 When He Was Wicked: The Epilogue II (2009)

7. It's in His Kiss (2005)
   7.5 It's in His Kiss: The Epilogue II (2006)

8. On the Way to the Wedding (2006)
   Happily Ever After (2013)

    

   *Okładki amerykańskiego nowego serialowego wydania książek 

   **  Wszystko o Bridgertonach
   

   *** https://juliaquinn.com/

    

 

Julia Quinn, Mój książę.

            Londyn, rok 1813. Daphne Bridgerton to czwarta pociecha w kolejności urodzeń Violetty Ledger i Edmunda Bridgertona. W sumie mają ich osiem, tyle tylko, że po przedwczesnej śmierci męża, Violetta zajmowała się sama ich wychowaniem. Teraz jej celem jest wydanie najstarszej z córek za mąż. Zadanie godne podziwu, bo Daphne, mająca trzech starszych braci i jeszcze troje młodszego rodzeństwa, była sympatyczna, dobra, dowcipna, miła, potrafiła konwersować, ale zdaniem męskiej części socjety, niezbyt nadawała się na wybrankę serca. Nie wzbudzała bowiem namiętności, choc była dobrym kompanem w konwersacji. Daphne nie miała więc zbyt szerokiego grona adoratorów, a jeżeli się jacyś pojawiali nie byli akceptowalni ani przez nią, ani przez braci. Była wdzięczna najstarszemu z nich, który był obecnie głową rodziny, Anthony’emu, że zawsze liczył się z jej zdaniem. Zgodnie z wolą matki nadal uczestniczyła w rożnego autoramentu wieczorkach towarzyskich. 

 

       Właśnie na balu u lady Dunbury, Daphne przydarzyła się oszałamiająca przygoda z odtrąconym adoratorem Nigelem Berbrookem, który dwukrotnie oświadczył jej się w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Nie nadawał się jednak na męża Daphne. Z pomocą w tej niefortunnej sytuacji przychodzi przystojny nieznajomy, choć właściwie młoda panna radziła sobie znakomicie z presją wywieraną przez adoratora. To Simon Basset, nowy książę Hastings, po raz pierwszy po powrocie z zagranicznych, wieloletnich wojaży, zaszczycił przyjęcie towarzyskie, dodajmy przyjęcie liczącej się lady Dunbury. No cóż, rezolutna dziewczyna bardzo mu się spodobała. Tyle tylko, że musiał szybko pohamować swoje względem niej plany, jakiekolwiek snuły mu się w głowie, bowiem w rozmowie wynikło, że to Bridgertonówna, siostra jego przyjaciela Anthony’ego. Niepisany kodeks przyjaciół mówił, że sióstr tychże przyjaciół, absolutnie nie należy uwodzić. Jest niebezpieczne i rodzi niepotrzebną frustrację. Wypadki jednak sprawiają, że Daphne i Simon dochodzą do cichego porozumienia, na mocy którego obie strony mogą zyskać. A co z tego wyniknie? 

 

       Podoba mi się zarówno dobroć Daphne, jak i chłodne zachowanie Simona. Dzieli ich wiele, bowiem ona marzy o założeniu rodziny i cieple domowego ogniska, on absolutnie nie ma takich ambitnych planów. Poza tym Daphne wychowana została w kochającej i dużej rodzinie, a Simon wie, co to odrzucenie, samotność i walka o akceptację. Wydaje się, że Daphne jest doskonałym remedium dla zranionej duszy Simona. Julia Quinn wspaniale ukazuje stopniowy rozwój i wewnętrzną przemianę tego bohatera. Nic tu jednak nie dzieje się za pstryknięciem.

        W powieści, która stanowi początek cyklu o Bridgertonach, poznajemy nie tylko przedstawicieli tejże rodziny, ale również socjety. Zwraca uwagę niekonwencjonalnym zachowaniem lady Dunbury czy niegustownie ubrane przez matkę panny Featherington. Nie bez przyczyny, bo Julia Quinn bardzo lubi wiązać szczególikami i bohaterami swoje powieści napisane w cyklach. Trzeba od razu zaznaczyć, że cykle powiązane są ze sobą. Mowa jest między innymi o wieczorkach u Smithe-Smithów (powstał cykl: Kwartet Smythe-Smith). Tajemnicza i zupełnie nieznana dla towarzystwa jest Lady Whistledown, wydająca Kronikę Towarzyską, w której można przeczytać o najświeższych plotkach z wyższych sfer. Oczywiście nie stroni tam od wyrażania własnej oceny wypadków, czym też wzbudza niezadowolenie socjety. Kronikę Towarzyską trzeba jednak kupować i czytać, aby być na czasie. Czynią to również Brigertonowie.

         Nic nie poradzę: dla mnie fabuła jest urocza. Niesamowity jest dowcip w tej powieści, gra słów, charakterystyka osobowości poszczególnych bohaterów, zarysowane tło obyczajowe początku XIX wieku. Dziś, gdy epatuje się nagością i seksem, większości czytelnikom wyda się być może śmieszne zarysowana rozmowa matki z córką przed ślubem i stan uświadomienia panien na wydaniu. Julia Quinn potrafi ze smakiem pisać zarówno o miłości duchowej, jak i cielesnej.

       Simon i Daphne nie są idealni, popełniają błędy, kłócą się, walczą o swoje racje, ale przecież miłość i związki zawsze potęgują bałagan w naszych niedoskonałym życiu. Co ważne, potrafią wyciągać wnioski z nabytych doświadczeń. To lektura zabawna, lekka, romantyczna, ale niepozbawiona jednak tematyki prowadzonej w poważniejszym tonie czy wzruszających chwil. Jako czytająca potrafiłam zaangażować się emocjonalnie, zobaczyć oczyma wyobraźni przedstawionych bohaterów, wystrój wnętrz czy wygląd ubiorów. 

 

grzbiety: czytana i nieczytana :)

       Poznajcie Bridgertonów i bawcie się dobrze czytając poszczególne części w cyklu, które ukazują się nakładem Zysk i S-ka w pięknej oprawie graficznej. Co ważne: do każdej powieści dodano drugie epilogi, które Julia Quinn napisała po latach, a które zostały wydane razem z nowelą o Violetcie, w jednym tomie zatytułowanym „The Bridgertons: Happily Ever After” (2013). Po raz pierwszy epilogi zostały dodane do powieści właśnie w tych wydaniach z serialowymi okładkami. Na końcu książki jest drzewo genealogiczne Bridgertonów. Nota bene informuję, że serialu nie widziałam, nie mam porównań, więc zapewniam, że bawię się podczas czytania wyśmienicie. Jak można zauważyć, czytam już kolejną część cyklu.

Julia Quinn, Mój książę, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie 2021, oprawa miękka ze skrzydełkami, tytuł oryg.: The Duke and I, przekład: Wiesław Lipowski, Katarzyna Krawczyk, cykl: Bridgertonowie, t. 1., s. 488.

Bridgerton

1. The Duke and I (2000)
   1.5 The Duke and I With 2nd Epilogue (2015)

2. The Viscount Who Loved Me (2000)
   2.5 The Viscount Who Loved Me: The Epilogue II (2006)

3. An Offer from a Gentleman (2001)
   3.5 An Offer From a Gentleman: The Epilogue II (2009)

4. Romancing Mr. Bridgerton (2002)
   4.5 Romancing Mister Bridgerton: The Epilogue II (2009)

5. To Sir Philip,with Love (2003)
   5.5 To Sir Phillip, With Love: The Epilogue II (2009)

6. When He Was Wicked (2004)
   6.5 When He Was Wicked: The Epilogue II (2009)

7. It's in His Kiss (2005)
   7.5 It's in His Kiss: The Epilogue II (2006)

8. On the Way to the Wedding (2006)
   Happily Ever After (2013)

    

   *Okładki amerykańskiego nowego serialowego wydania książek 

   **  Wszystko o Bridgertonach
   

   *** https://juliaquinn.com/

    

    
   

Julia Quinn, Małżeństwo doskonałe.

Małżeństwo doskonałe to kolejna powieść Julii Quinn, która zdobyła moje serce. Książka niegdyś była w Polsce wydana pod tytułem Jak poślubić markiza (oryg.: How to Marry a Marquis) w serii Romanse sprzed lat (tom 8) i stanowi drugą część w cyklu Agents of the Crown (Agenci Korony).

Dwudziestotrzyletnia Elizabeth Hotchkiss od pięciu lat jest damą do towarzystwa lady Agathy Danbury. Od tychże samym pięciu lat opiekuje się młodszym rodzeństwem: Susan, Jane i Lucasem, który nota bene jest baronetem. Niestety Elizabeth nie stać na to, aby posłać Lucasa do Eton, a  pieniądze z oszczędności rodzicielskiej powoli się kończą. Postanawia więc znaleźć bogatego męża. Gdy w bibliotece rezydencji odnajduje książkę Jak poślubić markiza, zabiera ją do domu. Za namową czternastoletniej Susan planuje wykorzystać polecane przez autorkę sposoby na zdobycie mężczyzny na osobie nowego zarządcy dóbr lady Danbury. W rezydencji pojawia się bowiem James, były pracownik brytyjskiego wywiadu, który na życzenie ciotki ma rozwiązać kwestię jej szantażowania przez nieznanego osobnika. Wciela się więc w rolę zarządcy ciotki i ukrywa swoja tożsamość. Poznaje Elizabeth, a gdy odkrywa plany młodej kobiety, postanawia udzielić jej lekcji nie tylko filtru, ale i samoobrony. Wiadomo, że tam, gdzie tajemnice, tam szybko dochodzi do nieporozumień.

Akcja powieści rozgrywa się zaledwie w dwóch miejscach: posiadłości lady Danbury i domu Elizabeth i jej rodzeństwa. Nie ma tu pośpiechu i ograniczona jest liczba bohaterów. Powieść ma też prostą i oczywiście przewidywalną fabułę w typie HEA. Jest jednak bardzo urokliwa. Źródłem wszystkich kłopotów Elizabeth jest przewodnik napisany przez damę, który ma pomóc każdej ewentualnej kobiecie – czytelniczce, znaleźć męża wywodzącego się z arystokracji. James i Elizabeth wywodzili się z rodzin szlacheckich i obydwoje stracili rodziców w tragiczny sposób. Różnica polegała na tym, że James odziedziczył tytuł markiza Riverdale i majątek, natomiast Elizabeth została z trójką rodzeństwa i bez pieniędzy. Ich konwersacyjne potyczki bawią czytelnika i rozgrzewają serce. Elizabeth jest niewinna, niezdarna i naiwna. Z kolei James jest pewny siebie, uparty i w razie niebezpieczeństwa z anioła zmienia się w diabła.

Autorka przede wszystkim postawiła w powieści na budowanie zaufania między dwojgiem ludzi, możliwości przebaczenia, przyjmowania tej drugiej osoby, takiej jakiej jest. To ciepły romans historyczny w starym wydaniu, który podbija serce. W przypadku książek Julii Quinn nie jestem zupełnie subiektywna, bo przepadam za nimi.

Julia Quinn, Małżeństwo doskonałe, wydawnictwo Amber, wydanie 2018, tytuł oryg.: How to Marry a Marquis, tłumaczenie: Magdalena Jędrzejak,  cykl: Agents of the Crown #2, okładka miękka, stron 336.

Cykl: Agents of the Crown (Agenci Korony)

1. To Catch an Heriess

2. How to Marry a Marquis

http://juliaquinn.com/