Zbigniew Herbert, Fra Angelico: Męczeństwo świętych Kosmy i Damiana.

Fra Angelico (1395- 1455), Męczeństwo świętych Kosmy i Damiana (1438-1440)

Zbigniew Herbert
Fra Angelico: Męczeństwo świętych Kosmy i Damiana

L e w a s t r o n a o b r a z u

Na lewo gesty faryzejskie
fałszywie ułożone twarze
we fałdach tysiąc wątpliwości
a w szparach oczu twarda pewność
 
Kapłani zwalonych ołtarzy
żołnierze krzywej przysięgi
oparci plecami o miasto
patrzą spokojnie na męczeństwo
 
Surowy błękit blask na hełmach
a w rękach łuki ostre włócznie
kaleczą nieba lewy bok
 
kamień na kamieniu
murów gruby grzebień
w kamiennych strzelnicach
wypalone niebo
 
wieża samotna jak maszt
wieża głęboka jak stłumiony krzyk
podnoszą głowy długowłosych proroków
na głębokich cynowych misach
 
To jest miasto
i kamienni ludzie
i to jest lewa strona obrazu
i świata
 

T ł o

Wzgórza – ziemia wzruszona, podłużne westchnienie obłoków
niebo otwarte na błękit, błękit o barwie podróżnej
i jeszcze pięć topoli, pięć wyprężonych topoli
pięciu aniołów –
Za późno.
 

P r a w a s t r o n a o b r a z u

Dałeś nam słowa
czułe ręce
 
zioła na rany
i konanie
 
i szum aniołów
 
A teraz cisza
świsty miecza
 
I pot śmiertelny
i czekanie
na kamień z dawidowej procy
Tylko powietrze ścięte płacze
tylko horyzont ścięty drży
Za duży rozmach –

Trawa jest lepsza od ludzi
pogłębia oliwną zieleń
głowa na chwilę utonie
potem wypłynie czysta
bez rosy ludzkiego strachu.

Zbigniew Herbert, Utwory rozproszone (Rekonesans), wybór i oprac. edytorskie Ryszard Krynicki, Wydawnictwo a5, Kraków 2011, s.26-28.